Reis Najaar 2026; deel 2

Zaterdag 26 september

We beginnen de dag met een WhatsApp contact met Oosterbeek. Onze kleinzoon Luca is vandaag twaalf jaar geworden. Die verjaardag hebben wij, voor we op reis gingen, al uitgebreid gevierd. De kleintjes worden groot!                                                              Daarna gaan we op zoek naar een andere camperplek. De zoektocht in de buurt van Girona levert niets op: wel wat parkeerplaatsen daar, maar met een hoog inbraakrisico. En daar voelen we niets voor.                                                                                     Uiteindelijk belanden we zestien kilometer verder het binnenland in, een eindje achter het vliegveld van Girona. Officieel heet het dorp Vilobi d'Onyar, maar volgens de beheerders zitten we in het dorp Salitja. We staan bij een enorme melkveehouderij, inclusief boerderijwinkel, museum en kinderboerderij: Agropecuaria Mas Bes. Een prachtplek met slechts zes van de twintig plaatsen bezet. Voor tien euro heb je stroom, water, toiletten en erg aardige beheerders.                                                                                                                        We vallen met de neus in de boter, want om half twaalf kunnen we mee met een excursie. In het Catalaans, maar de gids doet zijn best om ons in het Engels erbij te betrekken. Het is een mega-bedrijf met meerdere locaties met in totaal 2800 stuks melkvee. Op deze locatie staan zevenhonderd koeien, exclusief de kalveren. Een bedrijf waar acht families druk mee zijn plus nog eens vijftien man personeel. In alles heeft het veel weg van een boerderij in de Achterhoek, in Groenlo, die we al eens bezocht hebben. Maar dan tig keer zo groot. Aan het einde van de excursie krijgen we ijs uit de boerderijwinkel. Een prachtige winkel overigens met veel noodzakelijke-, maar ook luxe levensmiddelen. Zo houden hier van goed en lekker eten.                                      De middag gebruiken we om bij te komen. Zo af en toe horen we een koe loeien, een geit schreeuwen om eten of een vliegtuig opstijgen vanaf het vliegveld. En heeft de hele dag de wind voor frisse lucht gezorgd, in de avond is die gaan liggen, en ruiken we nu voor het eerst dat we in een landelijke omgeving zitten. Geen zaken om je druk over te maken.

Coordinaten: N41.90648, E2.74184.

Onze plek bij Mas Bes.

Opa en Oma in het Museum.

En deze Mathis stond in de speeltuin (!!!).

Zondag 27 september

De afgelopen nacht verliep redelijk rustig: de vliegtuigen stoppen om elf uur ’s avonds  en ook op de boerderij is het erg rustig. Maar daar beginnen al voor zeven uur de voorbereidingen voor de eerste melkronde. Dat gebeurt drie keer per dag en het duurt even voor alle zevenhonderd dames aan de beurt geweest zijn.                                                                                                                       De ochtend brengen we door zoals het hoort op een zondagmorgen, erg rustig dus. Na de middag gaan we fietsen.Op een groot bord bij de boerderijwinkel staan diverse routes aangegeven. Helaas in het Catalaans: de aanduidingen daarop zijn bijna niet te ontcijferen, zelfs niet met de telefoon. Wij gaan op pad onder het motto “we zien wel”. De routes gaan deels over gravelpaden en asfaltwegen. Ergens onderweg wordt er een plaats aangegeven, Brunyola, met een kasteel. Maar om er te komen moeten we twee kilometer klimmen over een gravelpad. We komen er achter dat we daar zo onderhand eigenlijk te oud voor zijn. Maar we hebben het gehaald. En als we er dan eindelijk zijn vallen het kasteel, de kerk en het klooster nogal tegen. Alles is er afgesloten, zelfs de trap van de toren. Na een lange pauze beginnen we aan de terugweg. Nu via Google Maps: bijna alleen maar omlaag en over asfalt: heerlijk.                                                                                                                                                                                                    Terug bij de camper besluiten we om hier nog een dag te blijven: we willen morgen nog een keer fietsen.....

Het kasteel, de kerk en het klooster van Brunyola.

Het uitzicht vanaf het kerkplein.

Maandag 28 september

Volgens allerlei weersvoorspellingen krijgen we morgen veel regen. En ook de dagen erna houden we het niet droog. Maar vandaag belooft wat het weer betreft, nog een fraaie dag te worden.                                                                                                              Volgens Google Maps zitten we tien kilometer van de grote stad Girona vandaan. We zijn er al eens eerder geweest en vonden het toen een prachtige stad. Dus gaan we weer op de fiets op pad. Een fietstocht die goed te doen is, behalve de laatste twee kilometers door Girona heen naar het VVV kantoor. We hebben nog nooit eerder zo vaak voor een stoplicht moeten wachten.          Het VVV kantoor kennen we nog: we kunnen de fietsen er nog steeds parkeren. Gewapend met een niet al te beste platte grond gaan we op pad. We dwalen langs allerlei prachtige gebouwen, waarvan de functie ons nogal eens ontgaat. Wat vooral tegenvalt zijn de enorme hoogteverschillen die bedwongen moeten worden. Wandelen doe je amper in Girona: het is vooral trappen lopen, en daar wordt je erg moe van.                                                                                                                                                                                    Het meest bijzondere gebouw in het oude centrum is de kathedraal. Hoog gelegen en via een enorme trappenpartij te bereiken. Er staat een rij wachtenden voor de ingang: voor acht euro mag je naar binnen. Daar doen wij niet aan mee: we betalen geen geld om een kerk te bezoeken.                                                                                                                                                                                          Voor de koffie en de lunch tussen de middag, ontdekken we een leuk terras. Niet te groot, op een mooie lokatie en nog lekker ook. En met Spaanse prijzen: de helft van wat je in Frankrijk kwijt bent.                                                                                                          We hebben uiteraard lang niet alle bezienswaardigheden gezien van Girona. Wat we hier vooral gemist hebben is een goed aangegeven route langs al het moois. Zoals wat we in Colmar, al weer even geleden, wel tegenkwamen.                                               Terug bij de camper hebben we er toch weer dertig kilometer opzitten. En na wat dubben besluiten we om hier morgen nog een dag te blijven. Ook bij slecht weer staan we hier goed en veilig. Even na tien uur krijgen we zelfs een soort weeralarm op de telefoons: morgen tussen acht uur s‘ochtends en twee uur in de nacht krijgen we veel regen. Gelukkig is de koelkast nog goed gevuld en hebben we nog een volle fles sangria.

Twee markante kerken van Girona

Trappen lopen in Girona.

In de etalage van een souvenirwinkel: “vruchtbaarheidsbeelden” die verstopt worden in de kerststal.

Dinsdag 29 september

Gisteravond hebben we al kennis gemaakt met de eerste buien: die vielen nog mee. Vandaag is dat wel anders. Even na negen uur begint het te miezeren en dat gaat in de loop van de dag van kwaad tot erger. Met na de middag enorme stortbuien en onweer. Het wordt dus een dag binnen zitten met lezen en puzzelen. Zelfs de radio uitzendingen van Omroep Gelderland zijn niet meer te volgen. De schotel kan door het dikke wolkendek de satelliet niet meer vinden.                                                                              Tegen een uur of vijf houdt het gelukkig op met regenen. Maar dan duurt het nog meer dan een uur voor de grootste plassen verdwenen zijn  en we even naar buiten kunnen. De conclusie over vandaag: een waardeloze dag.

Wobbie in de boerderijwinkel.

Woensdag 30 september

We verlaten Mas Bes: een leuke plek. Maar vooral gisteren en de afgelopen nacht met een erg landelijk luchtje. Vanwege de regen gisteren is er volop mest uitgereden: je ziet het niet, maar je ruikt het des te beter. En vliegen dus ook, gelukkige redelijk tam. Die zijn hier koeien gewend en die hebben geen vliegenmepper. Wij gelukkig wel.                                                                                     We gaan rijden en eerst op zoek naar een Repsol benzinepomp. We hebben een lege gasfles met propaan van dat merk. Het kost wat moeite, maar we slagen: voor achttien euro vier en tachtig hebben we weer een volle fles. Voor iets vergelijkbaars ben je in Nederland zo’n vijfenzestig euro kwijt. En we tanken er gelijk maar. De camper verwennen we met de duurdere diesel: twee euro acht de liter. We hebben het idee dat onze Ford er beter op loopt en langer op rijdt.                                                                                   Na zeventig kilometer komen we op een voor ons bekende camperplaats terecht: Area Camper Park in Bellcaire d’Emporda. Een stadje even het binnenland in, met fietsroutes naar de grote badplaatsen L’Escala en L’Estartit. Een camperplaats met alle denkbare voorzieningen.                                                                                                                                                                                           Het stadje zelf stelt niet veel voor. Tijdens een rondwandeling is het er uitgestorven. Alleen bij een supermarktje, een school en een restaurant is er wat leven in de brouwerij.                                                                                                                                                     En dan tot slot nog maar even over het weer. Na een zonnig begin trekt het in de loop van de dag helemaal dicht. Het is benauwd, maar gelukkig blijft het wel droog.

Coordinaten: N42.07505, E3.09811.

Op de camperplaats in Bellcaire d’Emporda.

Eén van onze buren: prachtig gecamoufleerd.

Opgesteld in het gemeentehuis: waarschijnlijk symbolen voor een optocht of festiviteit. 

Donderdag 1 oktober

Vandaag de eerste van de twee fietsroutes naar de kust. Deze keer naar L’Estartit. Een route die staat aangegeven op kaarten, maar de borden onderweg laten te wensen over. Eerdere jaren was het rijden van deze route geen probleem, maar nu werd het zowel heen als terug, weer een puzzelroute. Bovendien zijn het fietsroutes en zeker geen fietspaden.                                                   Hoe dichter we bij L’Estartit komen, hoe meer sporen van wateroverlast. Het moet hier enorm geregend hebben. Dit is de streek van de appelboomgaarden en er staan er een aantal compleet onder water, terwijl er nog geoogst moet worden.                               L’Estartit is een leuke badplaats. Vrijwel alles is er gericht op het toerisme met alle denkbare voorzieningen. En een fraaie boulevard, maar ook een enorme windhoek. We drinken er koffie en maken er het laatste uur van de markt mee. In de zomer zal het hier een hectisch gedoe zijn; nu, aan het einde van het seizoen, is het er aangenaam rustig.                                                              Ook de terugweg verloopt niet helemaal volgens plan. Of er zijn borden verdwenen of we letten niet goed op. Maar gelukkig brengt Google Maps redding. Terug bij de camper staat de teller op achtendertig kilometer: veel meer dan we bij de start van de route gepland hadden. Morgen gaan we de andere kant op, naar de andere grote badplaats L’Escala.

Een natuurgebied nog in ontwikkeling even voor L’Estartit.

Het einde van een nu erg rustige boulevard.

Het moet hier enorm geregend hebben de afgelopen dagen.

Vrijdag 2 oktober

Vandaag dus de tweede fietstocht: van Bellcaire naar L’Escala. Ook deze route is zowel heen als terig weer puzzelen. De fietsroutes zijn hier ooit goed aangegeven, maar daar is niet veel meer van over. Vaak zijn dit soort routes uitgezet door mensen die de weg kennen. Maar weet je heg nog steg heb je toch echt alle markeringen nodig. Veel daarvan, met name de richtingbordjes, zijn inmiddels verdwenen hier.                                                                                                                                                         Maar we halen L’Escala. Bijna langs de hele kustlijn daar loopt er een fraaie boulevard, grotendeels voorzien van fietspaden. Altijd leuk om er langs te rijden. Ook hier is het rustig, waarbij het opvalt dat je hier erg veel langgenoten tegenkomt: zowel in auto’s als op de terrassen. Het eindpunt van het tochtje door L’Escala is de Lidl. Ook al druk bezocht door landgenoten, en Duitsers natuurlijk.                                                                                                                                                                                                      Voor in de middag zijn we terug op de camperplaats, waar we langzaam maar zeker de voorbereidingen treffen voor het vertrek morgenvroeg. We gaan terug naar Frankrijk.                                                                                                                                                        Het weer vandaag: erg veel bewolking en (te) weinig zon: volgens de weersvoorspellingen wordt het de komende dagen niet veel beter.

Kunst aan het begin van de boulevard in L’Escala.

Het begin cq einde van L’Escala.

Kunst aan het einde van de boulevard van L’Escala.

Zaterdag 3 september

Zoals gewoonlijk vertrekken we weer rond half tien van de camperplaats in Bellcaire d”Emporda. Het wordt een spannende dag wat het weer betreft. Ook de kuststrook tussen Barcelona en Narbonne wordt geteisterd door enorme hoosbuien. Weeronline wordt onze meest bekeken app vandaag.                                                                                                                                                              We laten de TomTom de route bepalen deze keer en we rijden bijna enkel tweebaans wegen. Gelukkig is het bij de beruchte grensplaatsen La Jonquera en Le Perthus nog rustig; we zijn er snel doorheen. Het einddoel voor vandaag is de kustplaats Saint Cyprien-la-Plage in Frankrijk, ter hoogte van Perpignan. Een adres gekregen van camperburen vorige week in Mas Bes.                   De camperplaats hier, met plaats voor ongeveer vijftig campers, is bijna vol. Maar we vinden nog een plekje. Het is een groot geasfalteerd terrein met afgebakende plekken, keurig in het gelid. Gelukkig geen gezeur over “campinggedrag”: er is wat ruimte om een tafel en stoelen naast de camper te zetten. Met stroom en beperkt water kost dat elf euro en zesentwintig cent. Die centen zijn de toeristenbelasting. Een prima plek om Saint Cyprien te bezoeken. Met alles op loopafstand, zoals horeca, supermarkten, een wasserette en het VVV kantoor. En dan de jachthaven hier; een enorm complex. Het schijnt de op twee na grootste jachthaven van Frankrijk te zijn.                                                                                                                                                                               Wij maken twee keer een wandeling. De eerste keer naar het centrum en na de middag nog een keer naar het strand. Totaal waren dat maar liefst acht kilometers, volgens een stappenteller.                                                                                                                   En dan tot slot nog even over het weer. We hebben de hele dag Weeronline in de gaten gehouden op de telefoons. Veel regenbuien hebben we langs zien komen, maar net niet in Saint Cyprien. We konden tot zes uur buiten zitten. Voor de camper zittend zien we rechts de Pyreneeën met heel veel donkere wolken. Boven en links van ons zitten grote, blauwe stukken waar de zon af en toe goed z’n best doet.

Coordinaten: N42.61797, E3.03524.  

De camperplaats in Saint Cyprien.

De mooiste jachten in de jachthaven: historische vissersbootjes gerelateerd aan de streek Catalonië. 

Een deel van de jachthaven.

Zondag 4 oktober

De weersvoorspellingen voor vandaag waren niet best: nou, die zijn helemaal uitgekomen. Om vijf uur vannacht begon het te regenen: eerst nog bescheiden, maar al snel ging het helemaal los met donder en bliksem. En dat ging de hele ochtend door: met de gordijnen open kijken we met verbazing naar al het hemelwater wat naar beneden komt. Gelukkig staan we op asfalt waar het water niet op blijf staan.                                                                                                                                                                           In de middag worden de buien wat minder, maar echt droog wordt het pas om vijf uur in de middag. We hebben er dan precies twaalf uur regen opzitten.                                                                                                                                                                                         Hoog tijd om even de benen te strekken en we maken een wandeling naar de zee. In de stad zelf is alles nog gesloten en het is er erg stil. Een beetje onwerkelijk voor een zondag. De enige plek waar mensen zijn, is de boulevard. Allemaal wandelaars en wij doen natuurlijk mee. Bijna aan het einde is er een restaurant open waar je wat kunt drinken. En ook daar doen we natuurlijk aan mee.                                                                                                                                                                                                                               Nu, het is inmiddels negen uur, is het nog steeds droog. Maar of dat zo blijft is nogal twijfelachtig. Morgen gaan we de A75 op: we zijn benieuwd hoe de camperplaatsen er daar aan toe zijn na alle regen.

De buienradar van vanochtend tien uur.

Langs de boulevard aan het einde van de middag.

Maandag 5 oktober

Het ziet er somber uit als we vertrekken uit Saint Cyprien, maar het is gelukkig wel droog. Het blijft somber zo lang we langs de kust rijden. Bij Leucate gaan we het binnenland in en eenmaal op de A75 breekt de zon door. We rijden door tot de afslag naar Millau; tevens de afslag naar het dorp Sainte-Eulalie-de-Cernon, het einddoel voor vandaag. De camperplaats daar kennen we; het is een beetje de vaste overnachtingsplek als we hier in de buurt zijn. Een aardige camperplaats met alle voorzieningen voor iets meer dan elf euro. Voor in de middag zijn er nog plaatsen genoeg er hier zijn geen sporen van wateroverlast.                            Het middeleeuwse dorp is op de maandag uitgestorven en alles is gesloten. Bovendien kost het moeite om plekken te vinden die we nog niet gefotografeerd hebben.                                                                                                                                                                                              Gelukkig maakt het weer een boel goed vandaag: heel veel zon en een lekker windje. We kunnen heerlijk buiten zitten.

Coordinaten: N43.98521, E3.13827.

Alles is oud in Sainte-Eulalie-de-Cernon.

Het Postkantoor: vandaag gesloten.

De sky-line van Sainte-Eulalie-de-Cernon. 

Dinsdag 6 oktober

We trekken verder naar het noorden: zo tegen het weekend willen we thuis zijn. De route van vandaag kunnen we bijna dromen. Op de A75 kom je de prachtige brug van Millau tegen; maar wel een dure tolbrug. Het alternatief is om door Millau zelf te rijden. Eerst enorm afdalen en na het centrum weer fors omhoog, de A75 op. Geen vervelende omleiding overigens; het breekt even de sleur van de snelweg. Maar wel een prachtige snelweg waarvan we er vandaag tweehonderd twintig kilometer rijden tot bij Clermont Ferrand. Daarna nog tachtig kilometer tot één van de bekendste camperplaatsen van Frankrijk: Aire de Camping Car in Saint-Pourcain-sur-Sioule. Een perfecte stop op de route van noord naar zuid of omgekeerd. Ook vandaag staan er weer veel campers. De laatste keer dat we hier waren, was in het beruchte coronajaar: de camperplaats was toen gesloten.                              De camperplaats ligt fraai aan de rivier en op loopafstand van het centrum. De stad heeft alle voorzieningen die je al dan niet nodig hebt. Maar mooi is anders. Het historische centrum doet zijn naam eer aan: alles is er oud. Te oud en neigt naar vergane glorie. We lopen er een rondje en puffen uit op een terras: het is nog een zonovergoten dag. 

Coordinaten: N46.31256, E3.29659.

Onze plek vlakbij de ingang.

Het oude centrum van Saint-Pourcain-sur-Sioule.

De brug over de Sioule.

Woensdag 7 oktober

Zoals elk reis weer  is het aan het einde kilometers maken. Als eenmaal de beslissing genomen is om naar huis te gaan, moet er doorgepakt worden.                                                                                                                                                                                                    Even voor negen uur vertrekken we uit Saint-Pourcain-sur-Sioule. Het is zwaar bewolkt, maar gelukkig nog droog.                              We passeren Moulins en ergens bij Nevers maken we een eerste koffiestop. En tussen Auxerre en Troyes volgt er de lunchpauze. Met een Franse baquette voorzien van Hollandse kaas: alleen de kaas was lekker.                                                                Ondertussen wordt het weer er niet beter op: buien die tussen regenen en miezeren inzitten.                                                                   In de buurt van Reims gaan we op zoek naar een camperplaats: en dat valt nog niet mee. De keuze in deze regio is beperkt en we zijn erg kritisch. De eerste plek was veel te krap voor vier campers, de tweede zat in een soort achterbuurt. Goed genoeg voor de avondmaaltijd bij daglicht, maar niet om in het donker te overnachten.                                                                                                          Uiteindelijk belanden we in de Ardennen, net over de Belgische grens. We staan nu op de parkeerplaats van een sportcomplex in de plaats Gedinne: in de inmiddels stromende regen. Twee campers en verder is het uitgestorven hier: zelfs het sportcomplex verkeert in diepe rust. En dat vind we niet erg na deze “reisdag”.

Coordinaten: N49.98399, E4.93573.

De “camperplaats” bij de sportvelden in Gedinne.

Donderdag 8 oktober

Gisteravond kwamen we aan in Gedinne in de stromende regen. En dat is de hele nacht doorgegaan: we hebben er slecht van geslapen. Vroeg opstaan dus, ontbijten en snel vertrekken. En op zoek naar een benzinepomp. We komen terecht bij een station van TotalEnergies. De prijs daar voor een liter diesel was vandaag twee euro veertig; in Frankrijk, bij hetzelfde merk, twee euro vijfentwintig. We hadden dus beter nog een keer in Frankrijk kunnen tanken.                                                                                                De rit naar Apeldoorn verloopt probleemloos. Het is druk bij de bekende knelpunten, zoals Luik, maar deze keer geen files gelukkig.                                                                                                                                                                                                                       Even na twee uur zijn we thuis. Tussen de buien door gaan we uitpakken. Om vijf uur is de camper leeg en staat weer op z’n plek. Deze reis is er op. We zijn op de kop af vijf weken op pad geweest. Terug op bekende plekken met veel herinneringen, maar ook weer plekken waar we nog nooit eerder geweest waren. Zo heeft de stad Colmar veel indrukken achter gelaten. En de camperplaats bij het melkveebedrijf Mas Bes in Spanje, was een bijzondere ervaring.                                                                              De volgende reis staat al weer in de planning. Aangespoord door campervrienden en bekenden gaan we aan het einde van het jaar nog een keer naar Marokko. Zo in de trant van: als jullie nog een keer gaan, dan gaan wij ook nog een keer.                                  Dus voor het volgende verslag: tot eind december cq begin januari. 

Maak jouw eigen website met JouwWeb