Dinsdag 3 maart

We hebben weer een vervelende nacht achter de rug. Om een uur of één begon het weer erg hard te waaien en te regenen. Wind uit zee en met een woeste branding gaf dat een enorm kabaal. En ondanks de weinige campers om ons heen, heeft iedereen wel iets buiten staan wat opgeruimd of zelfs afgebroken moet worden. Zoals een partytent van een camper even verder op.                 We zijn weer vroeg uit de veren en tot onze verbazing schijnt de zon dan volop. En dat komt erg goed uit bij het opruimen en inpakken van de laatste spullen. Na afscheid te hebben genomen van Marian en Otto, gaan we om tien uur (Europese tijd) rijden. Goed en wel op weg verdwijnt de zon en begint het te regenen. Dat gaat door tot we in Agadir aankomen. Dat er weer erg veel regen gevallen is, zie je overal onderweg. Her en der enorme plassen water en ondergelopen straten en pleinen.                                    In Agadir gaan we eerst naar de Carrefour om de voorraden weer aan te vullen. We vinden het een dure winkel, maar desondanks is het er razend druk. Vooral de kledingafdeling is erg in trek. Wij vermoeden dat er een soort ramadan opruiming begonnen is. Na nog wat andere kledingwinkels bezocht te hebben gaan we weer op pad.                                                                                          Om een uur of drie zijn we op de camping in Aourir: of we nooit weggeweest zijn. Gelukkig staan we op een andere plek dan de vorige keer: lijkt het toch nog een beetje anders. Frank, Ria, George en Dinie staan hier ook.                                                                     In deze periode zijn het vooral camperaars die de reis door Marokko er op hebben zitten en op deze camping gaan staan als één van de tussenstops op weg naar Tanger Med.                                                                                                                                                        Wat het weer betreft is het hier min of meer droog, maar onaangenaam koud. Voor de dagsluiting vluchten we de camper van Frank en Ria in.

Coordinaten: N30.49475, W9.62374.

Terug op camping Aourir.

Woensdag 4 maart

Deze eerste dag in Aourir wordt een relatieve rustdag. Die begint met veel zon en een strakblauwe hemel en een temperatuur die lekker oploopt.                                                                                                                                                                                                            In de loop van de ochtend gaan we naar de wekelijkse markt. Het is er rustig maar het aanbod van groente en fruit is erg groot. Zoals ook van tweedehands kleding; maar die kramen slaan we deze keer over. Voor omgerekend tien euro hebben we weer voor een week groente en fruit. Vooral heel veel mandarijnen: twee kilo voor één euro.                                                                                             Na de middag maken we een wandeling over het terrein achter de camping, dwars door de cactusheuvels. Een paar weken geleden was de hoofdkleur hier nog bruin. Maar dat is nu groen vanwege de regen de afgelopen periode. De geiten en schapen hebben de tijd van hun leven op dit moment. En ook staat er al heel veel in bloei: het voorjaar lijkt begonnen.                                      Om een uur of vier is de zon weer verdwenen en koelt het enorm af. En om een uur of zes begint het zelfs wat te regenen: goed voor een nog groenere natuur zullen we maar zeggen.                                                                                                                                                                                De dagsluiting, met Frank en Ria, vindt deze keer in onze camper plaats. Als het weer een beetje meezit gaan we morgen op de fiets naar Agadir.

Mandarijnen op de markt: twee kilo tien Dirham.

Donderdag 5 maart

Het is weer de hoogste tijd voor een fietstocht. Elke keer als we in Aourir zijn, wordt er een trip gemaakt naar Agadir. Ook deze keer weer met Frank en Ria. De weg er heen, door Anza, is razend druk, maar op de boulevard is het erg rustig. Er zijn weinig toeristen, waarschijnlijk vanwege de ramadan. Bovendien staat er een stevige zeewind.                                                                           De eerste stop is bij de beroemde winkel met de naam UniPrix. Vol souvenirs, kleding en vooral alcoholische dranken. De supermarkten van Carrefour hebben ook drankafdelingen, maar die zijn gesloten tijdens de ramadan. Maar bij de UniPrix is dat geen probleem: als de nood het hoogst is, is de UniPrix nabij.                                                                                                                          Vlakbij de UniPrix zit een zekere Hassan met een kraam met Marokkaans houtsnijwerk. Zoals gewoonlijk past hij op onze fietsen. Dat doet hij niet voor niets natuurlijk, maar daarover later meer.                                                                                                                                                                                         Geheel volgens de traditie gaan we tussen de middag eten. Maar ons vaste restaurant is gesloten, zoals bijna alle eetgelegenheden in Agadir. Met wat moeite en na een stevige wandeling, vinden we een adres waar we terecht kunnen. Een maaltijd waar we de avond net mee kunnen halen; gelukkig hadden ze wel lekkere koffie.                                                                         Na het eten halen we de fietsen weer op. Goed bewaakt door Hassan, de fietstassen zitten nog vol. En we kunnen er niet omheen: er moet iets gekocht worden als dank voor het oppassen. Maar wij zijn niet zo van het Marokkaanse houtsnijwerk. De vorige keer werd het een dreigende cobra, deze keer een schattige, kleine, dromedaris. Voor tien euro: bij de Xenos zijn ze waarschijnlijk goedkoper. Maar daar passen ze niet op fietsen.                                                                                                                       We fietsen nog maar eens vijf kilometer verder om bij de supermarkt Marjane te komen; Agadir is een grote stad. Na wat boodschappen en kleding bij de “Waikiki”, beginnen we aan de terugtocht.                                                                                                    Uiteindelijk hebben we vijftig kilometer gefietst vandaag. Waarvan de laatste vijfentwintig kilometers met een harde wind tegen. We gaan op tijd naar bed vanavond.   

Eén van de vele muurschilderingen in Agadir.

Vrijdag 6 maart

Een prachtige, zonovergoten dag vandaag en geen wind. We hebben de hele dag de luifel uitgedraaid gehad. De laatste keer dat dat kon was in Sidi Ifni; dat lijkt al weer lang geleden.                                                                                                                                          Het is wasdag vandaag. Een kleine was gaat met de hand, de grote gaat in één van de wasmachines van de camping. Onder toezicht van Fatima die zorgt dat alle schone was weer in de goede waszak terecht komt. Het ophangen moeten we zelf doen.     De rest van de dag brengen we grotendeels onder de luifel door, met de stoelen in de pauzestand. Op een kleine wandeling na aan het einde van de middag. Waarbij we velden vol met bloemen tegenkomen. Eén zo’n plantje heet affodil. We hebben ze ooit in Griekenland gezien, maar daar waren ze veel groter. Deze in Aourir zal de mini versie zijn.

Een veld vol affodillen. 

Het bloemetje van de affodil.

Zaterdag 7 maart

Na de rustdag gisteren is het vandaag weer tijd voor wat beweging: we gaan weer fietsen. Deze keer naar het “golfsurfdorp” Taghazout. Eerst Aourir uit en daarna langs de “duivelsrots”. Daarvoor, op allerlei parkeerplaatsen, staat het nog steeds erg vol met campers, waaronder veel “vrije vogels” die hier voor het golfsurfen komen.                                                                                          Even voorbij de duivelsrots gaan we de prachtige boulevard op. Met links de zee en rechts een hele reeks luxe hotels, waarvan er  een aantal behoorlijk bezet zijn. Uiteindelijk komen we in Taghazout uit, waar het erg druk is. Gezellig druk; van de ramadan merk je hier niets. Alles is open en de terrassen zitten vol; er wordt volop gegeten en gedronken. Na een zwerftocht door allerlei nauwe steegjes, belanden ook wij op een terras. Eerst voor koffie en later voor een Omelet Maroccain. En wat dat laatste betreft is de regel van toepassing dat je alles in je leven een keer geprobeerd moet hebben. Overigens zaten we heerlijk boven het strand en daar gebeurt van alles. Je verveelt je geen moment.                                                                                                                          Na het eten beginnen we aan de terugtocht. Weer tussen het strand en de zee door. En ook op het strand is het druk geworden. Overal zijn er groepjes van een stuk of tien beginnende golfsurfers bezig met een warming up voor de zee in mogen.                       Om een uur of drie zijn we terug bij de camper na een kilometer of dertig. Met als belangrijkste conclusie: als je in Marokko geen last van de ramadan wilt hebben, moet je in Taghazout zijn.

Hij, links, ging er even bij liggen.

Droog oefenen op het strand.

Een vissersbootje wordt het strand op gebracht.

Zondag 8 maart

Een erg luie dag in Aourir. In de ochtend fietsen we even een rondje. Naar de zee, voorbij het voormalige marktterrein. Daar weten we ook een terras, waar je in de zon en uit de wind, koffie kunt drinken. Maar vandaag is er geen koffie; de stroom is uitgevallen en dan doet de koffiemachine het niet. Het alternatief is vers geperste jus. En dat is behelpen als je de jus van Achmed uit Tafraout gewend bent. Deze jus bestaat voor de helft uit water plus een schep suiker.                                                         Omdat we geen zin hebben om eten te koken, halen we een tajine uit het restaurant van de camping. Een tajine met kip en deze keer erg lekker. En de ramadan is geen enkel probleem. Alleen gaat het restaurant in de avond wat eerder dicht om het personeel de gelegenheid te geven ’s avonds na zonsondergang, met de familie thuis te kunnen eten.                                                                     Om de inhoud van de tajine te laten zakken, lopen we nog een rondje over het terrein van de camping. Waar het steeds rustiger wordt: de meeste campers zijn op de weg terug naar Europa en maken hier een tussenstop van een paar dagen. Het is prachtig weer hier en de wind valt reuze mee. Alleen als de zon onder is gegaan koelt het behoorlijk af.                                                                En ook wij zijn aan het dubben hoe we terug gaan rijden naar de boot. Daar zijn we nog niet helemaal uit. Wel dat we geen haast hebben. Het weer in het noorden van Marokko en zeker ook in Portugal en Spanje nodigt nog niet uit om haast te maken.   

De “duivelsrots” in de verte.

Maandag 9 maart

Onze laatste dag in Aourir; we hebben er al weer een week opzitten hier. Op de eerste, koude dag na hebben we hier prachtig weer gehad. In de ochtend maken we een wandeling door het achterland van de camping, samen met Frank en Ria. Een “klein toerke” zoals Ria dat noemt. En, zoals bijna alles vandaag, voor de laatste keer: in elk geval voor dit jaar.                                            Ook moet er weer gewassen worden. De voorzieningen zijn hier prima en met dit weer is de boel snel droog. Dat alles onder het toeziend oog van Fatima. Een tweede Fatima zullen we onderweg wel niet meer tegenkomen.                                                                In de middag fietsen we nog een keer naar de stad. En daar waar het in de ochtend heel erg rustig is, is het in de loop van de middag een gekkenhuis. Het lijkt wel of iedereen tegelijk aan het boodschappen doen is. En dan het liefst met de auto. Aan parkeren doen ze niet in Aourir. Je zet je auto gewoon voor de winkel neer waar je moet zijn: zo nodig naast de andere twee voertuigen die in dezelfde winkel moeten zijn. Het gevolg is dat de boel regelmatig helemaal vast staat. En dat zorgt dan weer voor een hoop getoeter en zelfs ruzies af en toe. Wij laveren met de fietsen overal tussendoor. Met inmiddels goed gevulde fietstassen vol groente, fruit, smoothies enzovoort. Wat ons vooral opvalt is de grote drukte bij de talrijke bakkers. En dan gaat het niet om brood maar om het gebak. Dozen vol vliegen de winkeltjes uit. Kennelijk wordt er, als de zon onder is gegaan, de hele avond goed gegeten.                                                                                                                                                                                                   Terug op de camping gaan we inpakken, afrekenen, douchen en meer van dat soort nuttige en noodzakelijke dingen. Morgen gaan we een stukje naar het noorden: misschien wordt het wel weer het surfdorp Sidi Kaouki.

Het wonderlijke landschap achter de camping.

Een klein toerke met Frank en Ria.

Dinsdag 10 maart

We nemen afscheid van Aourir en natuurlijk ook van Frank en Ria: misschien komen we elkaar nog weer ergens tegen onderweg. Om half tien gaan we rijden en gelukkig valt de drukte nog mee als we door het centrum van Aourir rijden. De route richting Essaouira gaat over de N1, met het eerste deel langs de kust. Een weg die we zo onderhand kunnen dromen. Langs het “gekleurde” dorp Aghroud en de hutjes van de mosselrapers, het bananendorp Tamri door, en boven op de col een koffiestop. En het waait hard onderweg. We willen naar Sidi Kaouki, een windhoek bij uitstek, dus dat belooft nog wat.                                               Daar aangekomen nemen we eerst een kijkje op Camping Kaouki Beach, waar we begin januari gestaan hebben. Die camping is bijna leeg dus gaan we kijken bij Camping Soleil, even verder. Daar staan nu maar een twintigtal campers en er is ruimte te over. We parkeren de camper er zo “windproof” mogelijk. Behalve die wind zijn er ook veel wolken: de stoelen blijven nog maar even in de camper.                                                                                                                                                                                                                 Het goede nieuws is dat voor in de middag de zon er goed doorkomt; maar het blijft hard waaien. We maken een wandeling door het “centrum”. Het is er erg rustig, een heel verschil met een paar weken geleden toen er volop leven in de brouwerij was. Op het strand staan een aantal paarden en dromedarissen zich stierlijk te vervelen. We ontdekken een terras met koffie: uit de wind in de zon is het heelijk zitten daar. We doen lang over de koffie.                                                                                                                            Zo rond een uur of zes komt Ali, de campingbaas te voorschijn. Gezien de weersvoorspellingen voor morgen, met opnieuw veel wind, betalen we voor één nacht. Als we dan weg willen morgenvroeg, zijn we niet afhankelijk van de tijd van opstaan van Ali. Hij had trouwens op meer dan één nacht gehoopt.

Coordinaten: N31.34788, W9.79546.

Het “gekleurde” dorp Aghroud.