Donderdag 12 februari

Het is de hoogste tijd voor een fietstocht. Om in de zon te zitten is het veel te warm, op de fiets is het heerlijk. We gaan de Amandelvallei in voor een tochtje naar het gehucht Oumesnat. Daar zit een museum, het zogenaamde “La Maison Traditionnelle”. We zijn er al een paar keer geweest en slaan het deze keer over. En ook het terras van het ernaast gelegen hotel. We hebben onthouden dat de koffie er de vorige keer niet te drinken was. Het bezoek blijft deze keer beperkt tot een rondje geitenpaadjes. Een paar jaar geleden zat er ergens goed verstopt nog een olijvenpers. Daar liep een ezeltje rondjes en liet een verticale molensteen rond draaien. Die plette de olijven op een horizontale steen. Natuurlijk gaan we er even kijken, maar de perserij is totaal ontmanteld en het lijkt nooit meer goed te komen. Jammer voor de toeristen, maar goed voor het ezeltje.             Na de fietstocht komen we bij in de schaduw van de palmbomen voor ons terras: het is veel te warm in de zon.                                   Na de middagborrel op het terras van Gerrie en Annie, gaan we met z’n vieren eten bij Restaurant Harbaz. We kiezen iets van de kaart wat we nog niet eerder gegeten hebben; de volgende keer zeker iets anders. 

Een dorp tegen een bergwand geplakt in de Amandelvallei.

Vrijdag 13 februari

Vandaag zo maar weer een erg frisse dag: half bewolkt en een nare wind. Een enorm verschil met gisteren. Wat de temperatuur betreft meer da tien graden. Maar we klagen niet, zeker niet als je de ellende in Noord Marokko, Spanje en Portugal ziet. Dat is van een heel andere orde.                                                                                                                                                                                      In de ochtend doen we boodschappen bij de “nieuwe” supermarkt. Een winkel met een ruim assortiment, overzichtelijk en vrijwel alle producten zijn voorzien van prijzen. En een kassa waar duidelijk leesbare bonnetjes uitkomen. Dat alles maakt het boodschappen doen een stuk eenvoudiger.                                                                                                                                                                                                      In de middag krijgen we een pamflet van een school hier. Daar vindt om vier uur een feestelijke bijeenkomst plaats. Iets van een verlaat nieuwjaarsfeest en de huldiging van de beste studenten van de afgelopen periode. We gaan er met Gerrie en Annie naar toe. Als echte Hollanders zijn we natuurlijk op tijd: wij houden niet van te laat komen. Maar om vier uur zijn de voorbereidingen nog in volle gang. Er staan zo’n driehonderd stoeltjes klaar, waarvan er vier bezet zijn: door ons dus. We lopen maar een rondje over het grote, fraaie complex. Her en der zijn de voorbereidingen nog in volle gang. Maar meer dan wat prachtig verklede meiden is er nog weinig te beleven. Na een uurtje wachten beginnen we het koud te krijgen en gaan terug naar de campers. Daar horen we dat het feestgedruis om een uur of zes pas losbarst. Maar zo te horen denken we niet dat we veel gemist hebben.    

Eén van de fraai verklede dames op het schoolfeest.

Zaterdag 14 februari

Een bijzondere zaterdag in Tafraout. Eerst moet er afscheid genomen worden van Toni en Annelies, onze Oostenrijkse “buren”. We komen elkaar al jaren tegen hier: zij vertrekken vandaag weer richting Europa.                                                                                    In de ochtend gaan we weer het dorp in. Eerst onder de douche bij de hamam en daarna naar de supermarkt. De laatste stop is bij onze internet man. Hij kan ons vertellen hoeveel internet tegoed we nog op onze telefoons hebben. Belangrijk want we volgen de Olympische Winterspelen via de Canal+ app op een telefoon. En die koppelen we vervolgens aan de tablet van Wobbie: een groter scherm kijkt wat comfortabeler. Maar dan moet je wel voldoende internet tegoed hebben. Eén van de telefoons wordt voorzien van extra gigabites, waarmee de Nederlandse prestaties op de spelen kunnen volgen.                                                              Voor in de middag volgt dan het hoogtepunt van de dag: we vieren de verjaardag van Diny, van Kees. Ze is vandaag éénentachtig jaar geworden. En met de tien aanwezige leden van de Tafraout-groep zijn we uitgenodigd voor een diner. Deze keer bij het restaurant wat in de campermond “het zwembad” wordt genoemd. Een groot terras met een zwembad dus: dit jaar zelfs met water en fonteinen. We zitten er heerlijk in de zon en uit de wind. Met goed eten en heelijk bronwater, de nationale volksdrank hier; allemaal garanties voor een gezellige bijeenkomst. Jammer de de andere negen leden van de groep niet jarig zijn in deze periode in Tafraout.                                                                                                                                                                                                                                                                   Aan het einde van de middag maakt Wobbie de dagelijkse wandeling van een half uur. Wim gaat om half zeven een steile heuvel op naar een ruïne. Van daaruit heb je een mooi uitzicht over het enorme veld met campers. En als je mazzel hebt kleuren de omliggende bergen okergeel in de ondergaande zon. Maar niet vandaag: het is wat nevelig en de echt mooie kleuren ontbreken. Morgen een nieuwe kans. 

De jarige Diny.

Negen leden van de Tafraout groep.

Zondag 15 februari

De afgelopen nacht is de klok in Marokko een uur teruggezet. Dit in verband met de ramadan die aanstaande dinsdagavond begint: het is nu een uur eerder donker en kunnen de islamieten dan een uur eerder eten. We werden er op attent gemaakt door buurman Jan: op alle apparatuur wordt nu de Marokkaanse tijd aangegeven. Officieel komt de zon nu dus al om acht uur op in plaats van negen uur: maar is ’s avonds ook een uur eerder verdwenen. Wij houden vooralsnog de Europese tijd aan: we volgen het schaatsen en shorttracken op de Olympische Spelen. Daarvoor is de Europese tijd wat handiger dan de nieuwe Marokkaanse tijd. Voor het leven van “alle dag” maakt dat uur verschil helemaal niets uit. Winkels en werkplaatsen zijn bijna zestien uur per dag open. Alleen bij de officiële kantoren, zoals dat van Maroc Telecom, moet je rekening houden met het uur tijdsverschil.           In de ochtend maken we een flinke wandeling met Gerrie en Annie. We komen langs Hotel Dar Izem, even buiten Tafraout. Dat hotel is na jaren bouwen en verbouwen nu klaar. De poort staat open en we mogen er kijken. Het ziet er prachtig uit met een zwembad en daar omheen zelfs strandstoelen. De prijs is er ook naar: zo’n zestig euro voor een tweepersoons kamer, afhankelijk van het seizoen.                                                                                                                                                                                     Na de wandeling is het tijd om bij te komen. En daarna natuurlijk het schaatsen, met als hoogtepunt de gouden medaille van Femke Kok. Om bij te komen van al dat schaatsgeweld, gaan we maar uit eten. Deze keer weer bij het “kippenrestaurant” van Harbaz. Een waardige afsluiting van het weekend. 

Het zwembad van Hotel Dar Izem. 

Maandag 16 februari

Een erg gezellige maandag in Tafraout. We beginnen met een uitstapje naar het dorp. Eerst naar de winkel met een wand vol cosmetische producten: een Walhalla voor vrouwelijke camperaars. Met heel veel argan- en cocoszalfjes. Voorzien van een voorraad crème voor alle alle delen van het menselijk lichaam, kunnen we er weer minstens een jaar tegen.                                                                                                   Dan is het de beurt aan Wim: die moet nieuwe sloffen hebben. Die heten hier babouches; in Nederland ook wel bordeelsluipers genoemd. In het centrum hier zitten wel zo’n tien zaken die alleen maar die dingen verkopen. De keus hebben we van te voren al bepaald: we willen dikke zolen en de kleur blauw is eens een keer iets anders. Natuurlijk slagen we zowel wat de zolen, de kleur en de maat betreft. En dat voor nog geen acht euro.                                                                                                                                            De laatste stop is op het jus d’orange terras van Achmed: vroeger hete dat Cremerie des Amis. Maar dat bord is allang verdwenen. Maar desondanks wordt het er steeds gezelliger. Uiteindelijk zitten we met z’n twaalven aan drie aaneengeschoven tafeltjes. Acht Nederlanders en vier Belgen. Die laatste vier vallen overigens niet eens meer op: zij zijn al bijna helemaal geïntegreerd. Al met al een erg gezellige bijeenkomst, en een goede dag voor Achmed.                                                                           In de loop van de middag krijgen we visite. Anne, Nel, Gerrie en Annie komen op de borrel. En zoals altijd als het gezellig is, vliegt de tijd voorbij. Zoals alle dagen hier voorbij vliegen. We staan hier nu drie weken en het is langzaam maar zeker tijd om na te gaan denken hoe we verder gaan reizen. Maar het is hier zo leuk.....  

Buurvrouw Nel in een winkel met babouches: tot de nok toe gevuld.

Op het terras van Achmed.

Dinsdag 17 februari

De dag begint met het ruilen van een Marokkaans gasflesje. Die gebruiken we vooral om water te koken. De koelkast van de camper werkt op één van onze grote gasflessen en om zo zuinig mogelijk om te gaan met dat gas koken we dus zo veel mogelijk op dat Marokkaanse gasflesje. Maar die was vanmorgen opeens leeg: omruilen dus. Voor welgeteld, en omgerekend, één euro heb je weer een volle fles en daar doen we heel lang mee.                                                                                                                                In de ochtend gaan we maar weer eens het dorp in. De woensdagmarkt is op dinsdag al voor de helft opgebouwd. Zoals gebruikelijk kopen we er weer een voorraadje pelpinda’s en belanden we op een het terras bij de markt waar Henk en Marita (uit Enter) ook zitten. Er worden stoelen bijgeschoven en koffie besteld. Vroeger had je de drie wijzen uit het oosten: hier zaten er zes. Nog even zonder geschenken, maar dat komt morgen nog wel op de echte marktdag. Na de koffie dwalen we nog een poosje door Tafraout en komen in steegjes waar we nog nooit eerder geweest zijn. Het blijft een fascinerend dorp.                                        Na de middagpauze in de schaduw van “onze” palmbomen, het is een erg warme dag, gaan we weer naar de hamam. Waarschijnlijk begint morgen de ramadan, de islamitische vastenmaand. Daar kunnen we dan gewassen en schoon aan beginnen.

Onze pindaman.

Woensdag 18 februari

Na drie en een halve week hier in Tafraout, zijn we in een zeker ritme gekomen: wandelen, in de zon zitten en uit eten gaan.          Ook vandaag beginnen we weer met een wandeling. Een route tussen een bergwand en het dorp. We hebben altijd gedacht dat Tafraout één grote begraafplaats had; maar we hebben er vandaag nog twee ontdekt. Ook op deze twee simpele graven gemarkeerd met een steen tot graven met een muurtje er omheen en voorzien van een steen met de gegevens van de overledene. Veel graven zijn voorzien van een waterbakje: kennelijk een onderdeel van een herdenkingsritueel.                                We komen uiteindelijk weer in een deel van het dorp waar we nog niet eerder zijn geweest. Smalle steegjes en heel veel “kruip door sluip door” paadjes. En veel restanten van ingestorte lemen huizen. Maar natuurlijk ook een mooie minaret en moskee.        Uiteindelijk komen we uit op het marktplein waar de markt in volle gang is: wat minder druk dan de vorige week. Dat in tegenstelling tot de supermarkten, waar vooral dames zich voor de kassa’s verdringen. Mogelijk heeft het iets met de ramadan te maken die kennelijk morgen begint. Maar we nemen aan dat de winkels ook dan gewoon open zijn.                                                   We eindigen de wandeling op het terras van Achmed voor verse jus. Na een aarzelend begin van de dag is het inmiddels weer erg warm geworden. En het terras van Achmed ligt pal op de zon. Twee grote parasols van bij voorbeeld Heineken of Grolsch zouden het terras goed doen. Maar of die door de welstandscommissie van Tafraout komen is de vraag.                                             Aan het einde van de middag gaan we uit eten met Frank en Ria. We hebben hen uitgenodigd als dank voor alle hulp tijdens de twee valpartijen van Wobbie vorig jaar. En als je gasten uitnodigt, moet je naar een goed restaurant gaan: La Kasbah dus. Met een leuke vent in de bediening: hij had onthouden dat Wim kalia lekker vond, yoghurt als toetje wilde en tot slot café americano dronk. Het begint tijd te worden dat we verder gaan reizen.

De minaret van één van de moskeeën in Tafraout.

Donderdag 19 februari

Aanstaande maandag staan we hier vier weken in Tafraout. Het wordt tijd dat we weer verder gaan. Maar dat willen we niet onopgemerkt doen. Dus houden we morgenmiddag een afscheidsbijeenkomst. Waarbij zich gelijk de vraag aandient wie we wel en niet uitnodigen. Maar daar doen doen we niet moeilijk over: alle bekenden in deze hoek van het grote veld, Kamp Holland, zijn welkom. Het lijkt een bijeenkomst te worden met zo’n twintig personen.                                                                                                        We zijn een groot deel van de dag bezig met de voorbereidingen. De drankje moeten de deelnemers zelf verzorgen, wij zorgen dat er wat te eten is. En het is best lastig om dat in een camper met weinig keukengerei voor elkaar te krijgen. Maar wat wij niet bij ons hebben, zoals een grote pan, een staafmixer en een soeplepel, hebben anderen gelukkig wel meegenomen.                                                                   In de loop van de middag gaan we even op de borrel bij George en Dinie. We hebben elkaar voor het eerst ontmoet in het beruchte coronajaar. Via een door George opgerichte app groep hielden we elkaar op de hoogte van de alle ontwikkelingen destijds.                                                                                                                                                                                                                         Het was een kort maar krachtig bezoekje want om half vijf wordt er weer geschaatst in Milaan. De vijftienhonderd meter: en dat willen we niet missen.

De voorbereidingen voor de bijeenkomst van morgen in volle gang.

Vrijdag 20 februari

Weer een bijzondere dag in Tafraout; een dag die overigens erg rustig begint. Het lijkt wel of het dorp moeite heeft om op gang te komen tijdens deze ramadan periode. We doen nog wat boodschappen en laten een telefoon maar weer eens voorzien van vers internet tegoed. Natuurlijk doen we dat bij onze specialist.                                                                                                                       Terug bij de camper gaan we verder met het voorbereiden van onze afscheidsbijeenkomst. Het is weer een zonovergoten, warme dag dus moeten er schaduwplekken gecreëerd worden. Met een stel handige buurmannen worden er schaduwdoeken opgehangen en parasols opgezet. Ondertussen wordt er in de keuken van de camper hard gewerkt aan twee grote pannen courgettesoep en twee grote schalen bonenschotels. Plus allerlei versnaperingen die een alcoholisch drankje nog lekkerder maken.                                                                                                                                                                                                                           Even na half vijf is het gezelschap compleet. Met twintig personen in een halve cirkel, bijna allemaal in de schaduw. Er wordt wat afgekletst en gelukkig ook gegeten. Vooral de courgettesoep en de bonenschotel zijn een succes. En zoals altijd als het gezellig is, gaat de tijd snel. Zonder dat iemand er erg in heeft gaat de zon onder: het is dan al zeven uur. Met vereende krachten worden alle sporen van de gezellige bijeenkomst uitgewist. Om acht uur is de afwas gedaan en wordt als laatste een geleende soeppan naar Kees en Diny teruggebracht. Al weer een memorabele dag voorbij.

Het linker gedeelte van het gezelschap.

En het andere deel

Zaterdag 21 februari

De dag beginnen we met een bezoek aan de hamam; we zijn weer aan een douchebeurt toe. Maar de hamam is gesloten vanwege de ramadan. In de avond om acht uur Marokkaanse tijd, gaat die voor een paar uur open. En dat is dus het lastige van de ramadan. In principe is alles gewoon open, maar dan wel op allerlei afwijkende tijden. We gaan maar boodschappen doen, voor de laatste keer hier. Met na afloop natuurlijk aan de verse jus bij Achmed. En daar wacht ons een daverende verassing: we krijgen een cadeau. Verpakt in knalrood cadeaupapier en dat moet ter plekke verwijderd worden. Zit er een ingelijste, grote foto van ons tweeën in. Kennelijk door Achmed zelf gemaakt een paar jaar geleden op zijn terras. We zien er nog een stuk jonger uit. Beduusd weten we niet goed wat we moeten zeggen; dat hadden we nooit verwacht. Bij navraag blijkt dat hij morgen gelukkig ook open is. Dan gaan we er weer heen om hem te vertellen dat we maandag vertrekken uit Tafraout. We moeten nog wel even nadenken hoe we dat gaan doen.                                                                                                                                                                              In de middag gaan we fietsen. Het is weer een erg warme dag, maar op de fiets is het heerlijk. We rijden de Amandelvallei een eind in. Een fraaie route met her en der dorpen tegen de bergwanden geplakt. Onderweg komen we borden tegen met de uitnodigende tekst het Azrowadome te bezoeken. We hebben geen idee wat het is, maar omdat we toch in de buurt zijn gaan we er kijken. Het is een parkachtig terrein met een viertal terrassen. Met een nog leeg zwembad, speeltoestellen, zithoeken enzovoort. Maar vooral talloze beeldjes en allerlei andere voorwerpen uit grootmoeders tijd. Het hele terrein staat er vol mee. Het is er uitgestorven op wat kippen en pauwen na. En één bewaker die snel tien Dirham per persoon komt incasseren. Alles wat er staat, hangt of ligt is in Nederland ook te krijgen bij de kringloopwinkels.                                                                                                Gisteren werden we via via uitgenodigd voor een gratis maaltijd ergens in het dorp. De uitnodiging kwam van Mohammed Farih van de beroemde garage hier. Alle toeristen worden uitgenodigd om zes uur aanwezig te zijn en vanaf half zeven mag er gegeten worden want dan is de zon ondergegaan.                                                                                                                                                             In het dorp, op een ommuurd plein, staan gedekte tafels en stoelen voor misschien wel tweehonderd mensen. Op elke plaats staat een soort lunchbakje met brood, dadels, een ei en zo meer. De drank bestaat uit water en en thermoskan met een soort anijsdrank. Het zou een soort melk zijn van anijsgeiten, een bijzondere geitensoort. Het hoogtepunt van de maaltijd is een grote pan harirasoep op elke tafel: erg lekker. Alle plaatsen zijn bezet door vooral Marokkaanse mannen die snel soep komen eten en weer vertrekken. In de loop van de avond wordt het hoe en waarom van dit gebeuren duidelijk. Tijdens de hele ramadan periode wordt er vlak na zonsondergang op deze plek een gratis maaltijd aangeboden aan iedereen die daar behoeft aan of zin in heeft. Inwoners van Tafraout dus, maar ook aan toeristen. Volgens onbevestigde berichten zou de directeur van een hele grote verffabriek hier in Marokko, Atlas, deze maaltijd voorziening financieel ondersteunen. De man heeft een band met Tafraout en heeft ook een vakantie huis hier. Eigenlijk zouden we dus elke avond gratis kunnen eten zoals een stel Poolse backpackers ook doen. Maar we hebben niet het idee dat wij tot de echte doelgroep horen voor wie deze actie is opgezet. Maar deze ene keer was wel een zeer bijzondere ervaring.                                                                                                                                                                        Oh ja, voor diegenen die zich zorgen maken over onze hygiene, we zijn na het eten alsnog onder de douche geweest in de hamam. We gaan dus gewassen en wel het bed in.

De foto die we van Achmed kregen.

Eén van de beeldjes in Azrowadome: waar kennen we die van?

De “Hollandse” tafel bij de ramadan maaltijd.

Zondag 22 februari

Onze laatste dag in Tafraout. Wobbie begint met de dagelijkse wandeling en Wim pakt alvast het e.e.a. in. Vervolgens gaan we naar het dorp naar Achmed (van de foto). We drinken er de laatste verse jus en nemen afscheid. Natuurlijk hoopt hij dat we volgend jaar terug komen; inshallah. Het is uiteindelijk Allah die daarover beslist. Neemt niet weg dat het afscheid nemen lastig is: voor hem, maar ook voor ons.                                                                                                                                                                             We willen voor de laatste keer uit eten hier. Maar het is lastig om iets te vinden waar dat kan tussen de middag. Alweer vanwege de ramadan. De meeste restaurants gaan pas laat in de avond open. Uiteindelijk komen we terecht bij restaurant Etoile de Sud. We zijn er jaren geleden ook al eens geweest. Toen werd er wijn geschonken bij de maaltijd. Maar nu niet: het is ramadan. Geen seks, drugs, roken, alcohol en rock en roll en alleen eten tussen zonsondergang en de zonsopkomst. Wat het eten betreft wordt er voor toeristen een uitzondering gemaakt. We hebben er alleszins goed gegeten: een compleet menu voor negen euro per persoon. Ook weer een waardige afsluiting van het verblijf hier.                                                                                                                      Terug bij de camper gaat het echte inpakken beginnen. We willen morgen op tijd vertrekken, dus alles moet vandaag op de goede plek ingepakt worden. En daarna, als de zon onder is gegaan, vindt er een laatste bijeenkomst plaats. Gerrie is druk in de weer geweest om een veilige plek te creëren voor een kampvuur. Er is hout verzameld en samen met Jan, ex-brandweerman, wordt er een waar spektakel van gemaakt. Het totale gezelschap bestaat weer uit twintig personen, allemaal in een kring om het knetterende vuur van vooral dode palmtakken. Voor ons een passend afscheid van vier geweldige weken in Tafraout.

Met z’n allen om het kampvuur

Maandag 23 februari

We zijn vroeg uit de veren want er staat een reisdag op het programma. Maar eerst moet er afscheid genomen worden van vrienden, bekenden en buren. We hebben vier erg leuke weken gehad met elkaar in Tafraout. Om negen uur, onze tijd, gaan we rijden. Tafraout uit de R107 op, richting het gehucht Icht. Het is al weer even geleden dat we deze weg gereden hebben. In onze herinnering was het een prachtige route door een woest berglandschap. En ook de weg heeft zich nu aangepast aan dat woeste landschap. De eerste dertig kilometer zijn smal, scherpe rafelranden, gaten en onverwachte drempels. Maar een fraaie route voor de bijrijder, niet voor de chauffeur. Ergens halverwege komen we terecht in een vallei met een brede, droge rivierbedding. Op de weg ernaast moet je regelmatig die rivierbedding oversteken. En op die plaatsen is de weg weggespoeld. Eind vorig jaar heeft een enorm noodweer een soort vloedgolf door de vallei geperst. De ravage is nog steeds gigantisch. Daar waar het asfalt is verdwenen zijn noodwegen aangelegd van zand en keien. We hobbelen en sukkelen wat af.                                                                Even voor het gehucht Icht nemen we de afslag naar de grote plaats Guelmim waar we boodschappen doen bij de supermarkt Marjane. Op de parkeerplaats daar staan bijna enkel campers. Een paar jaar geleden kon je er ook “vrij” staan, maar die tijden zijn voorbij. Na wat dubben over hoe verder, besluiten we naar Sidi Ifni te gaan. Het is erg warm geworden en aan zee is het mogelijk wat koeler.                                                                                                                                                                                                    We rijden Guelmim weer uit achter twee grote “campervrachtwagens”. Even buiten Guelmim halen die twee een karretje met een ezeltje ervoor in. En wij dus ook en zien te laat dat we over een doorgetrokken streep rijden. En ja hoor, honderd meter verder staat een politiepost. Iedereen mag doorrijden behalve wij. Agenten met een pet op. Door eerdere ervaringen weten we dat het dan serieus wordt. Het begint met papieren inleveren en de man probeert ons duidelijk te maken dat we door een doorgetrokken streep zijn gereden. Wim legt hem uit hoe je dat in het Engels zegt. Hij vraagt of we het daar mee eens zijn en wij geven dat volmondig toe. En daar snapt hij niets van. Met een vertaalprogramma op zijn telefoon wordt de vraag herhaald. Wij blijven toegeven en bieden onze excuses aan voor dit misdrijf. En daar snapt hij nog minder van: wat we daarmee bedoelen. Uiteindelijk moet Wim mee naar de auto. Daar komt een formulier tevoorschijn waar onder andere 400 Dirham op staat (40 euro). Very expensive zegt hij en ook daar is Wim het mee eens. Vervolgens komt hij met een tweede formulier waar 150 Dirham op staat. Of we het daar ook mee eens zijn: dat geven we grif toe. Vandaag geven we alles toe. Geen idee over deze move: misschien vanwege de ramadan. Maar we betalen omgerekend vijftien euro en krijgen een keurig ingevuld formulier mee.                                                                                                                                             Hoe dichter we bij Sidi Ifni komen hoe groener het landschap wordt. En bijna overal zijn in Marokko de vijgcactussen verdwenen door een ziekte, maar onderweg kwamen we nog een aantal akkers tegen met prachtig groene planten.                                               In Sidi Ifni aangekomen gaan we naar Camping Tamhroucht, even buiten het centrum. Daar hebben we vaker gestaan en we vinden het een leuke camping. We vinden er een mooie plek op één van de terrassen. Inschrijven lukt niet meer vandaag, dat moet morgenvroeg maar. Iets met de ramadan of zo. 

Coordinaten: N29.39725, W10.14932.

Een woest landschap.

Moeder en dochter of zoon.

Dinsdag 24 februari

Een relatieve rustdag op Camping Tamhroucht. We maken het een en ander schoon. Zoals gewoonlijk na een paar droge weken in Marokko zit alles onder de bruine stof. Het schoonmaken is wat behelpen op een camping, maar we hebben ons best gedaan. Voor de lunch maken we nog een wandeling. We gaan naar de zee, door een dorp en daarna over een grote vlakte. Het wandelen is leuk, maar de omgeving is dat nauwelijks. Het dorp is uitgestorven, de vlakte is kaal op wat cactussen na en de kuststrook is geen foto waard.                                                                                                                                                                                                          Na de middag gaan we fietsen naar de stad. Eerst een pittige afdaling en daarna weer stijl omhoog het centrum in. Het is alweer een aantal jaren geleden dat we hier geweest zijn, maar we weten er nog feilloos de weg. Er is eigenlijk niets veranderd, behalve dan dat er op dit tijdstip van de dag bijna alles gesloten is. Op de permanente markt na dan, waar vooral vis verkocht wordt. De verse vis, net aangekomen, gaat grif van de hand. Allemaal voor de maaltijd na zonsondergang.                                                            In het centrum van Sidi Ifni zitten vier campings en die zijn allemaal goed bezet. Op één ervan, Gran Canaria, staan George en Dinie. We gaan er even op bezoek. En binnen de kortste keren zijn we voorzien van eten en drinken. Dat “even" op bezoek gaan kwam er dus niet van. Maar we zijn net op tijd terug bij de camper om de zon onder te zien gaan.

Onze plek op Camping Tamhroucht.

Wachten op de schoolbus.

Woensdag 25 februari

Een dag die erg rustig begint. Laat opstaan, rustig ontbijten, douchen enzovoort. Niets doen, heerlijk tutten.                                        Pas na de middag worden we weer actief; we gaan weer fietsen. Zo’n tien kilometer hier vandaan ligt een beroemd strand met de naam Legzira. Niet zo zeer beroemd vanwege het strand, maar een loopt een rotspunt de zee in met ter hoogte van de vloedlijn een opening of boog waar je onderdoor kunt lopen. Ooit waren er dicht bij elkaar twee van deze bogen. Maar in het najaar van 2016 is er één ingestort. In het voorjaar van dat jaar zijn we nog door beide bogen gelopen. Gelukkig hebben we de foto’s nog.     Als we om twee uur in Legzira aankomen, weten we niet wat we zien: het is er gezellig druk op de terrassen. Met vooral mensen die er eten. Van de ramadan is hier niets te merken. We maken natuurlijk de wandeling naar de overgebleven boog. het is echt wandelweer en erg helder. En dat hebben we hier al eens anders meegemaakt met een enorme mistbank die enkel op dit strand hing.                                                                                                                                                                                                                               Terug bij de camper besluiten we hier nog een dag te blijven. We hebben een fraaie plek met veel ruimte om ons heen en ze hebben hier heerlijke douches.

De terrassen op het strand van Legzira.

De boog van Legzira.

Donderdag 26 februari

Een dag die bewolkt begint en ook zo eindigt. Daar tussendoor, met name in de middag, hebben we weer volop zon. Er staat wat wind, maar bij lange na niet de sterkte die voorspeld werd.                                                                                                                                In de middag maken we een fietstocht naar de stad en daarna een grote ronde om het “vliegveld”. Een route die het beschrijven verder niet waard is. Behalve dan de steile afdaling en de dito klim om in het centrum te komen. De heenweg valt nog mee, maar de klim terug is wel erg heftig.                                                                                                                                                                                  Het is opvallend groen in deze streek. Een enorm verschil met bij voorbeeld Tafraout. En veel bloemen hier, Vooral het “bochtig lamsoor” valt op. Nooit geweten dat dat bloempje zo heette, maar Obsldentify bracht uitkomst. Hele velden zijn hier paars gekleurd door die bloemen. Zestig jaar geleden stonden ze op een vaasje bij een oude tante van Wim. Ook als droogbloemen stonden ze nog maanden op het dressoir. Jeugdsentiment dus.                                                                                                                      Aan het einde van de middag gaan we inpakken; morgen gaan we weer verder. Sidi Ifni kon ons deze keer niet bekoren, mede veroorzaakt door de ramadan. Maar niets dan lof over deze camping. Met alle voorzieningen die werken en zeer ruime plaatsen. Inclusief alles kost dat zeventig Dirham (nog geen zeven euro) per dag. 

Dit is dus bochtig lamsoor.

Groen en paars in de buurt van de camping.

Vrijdag 27 februari

We hebben een slechte nacht achter de rug. Toen we naar bed gingen waaide het hard, maar om half één veranderde dat in een heuse storm. Met als gevolg een schommelende camper en allerlei onheilspellende geluiden van rondvliegende objecten. Ook horen we af en toe het getik van regendruppels op de camper. Op de camping is het aardedonker: alle stroom is uitgevallen. Zo rond een uur of drie lijkt het hoogtepunt van de storm voorbij, maar van slapen komt weinig meer terecht.                                          We staan maar vroeg op en als we buiten komen is de wereld bruin gekleurd. De camper is aan één zijkant, aan de voorkant en op het dak helemaal bruin. Je kunt precies zien waar de wind vandaan gekomen is. Omdat we weg willen, moeten we eerst aan de schoonmaak. Met name al de ramen aan de voorkant moeten ontdaan worden van een hardnekkige, bruine laag smurrie.          Om een uur of tien kunnen we rijden en gaan eerst naar de grote plaats Tiznit. We hebben groente en fruit nodig en dat is volop te krijgen in de souk. Na een wandeling door de stad langs een aantal bekende plekken gaan we op zoek naar een gelegenheid om te eten. We komen terecht in een restaurant ergens op een tweede etage boven een bakkerij. Ook daar zijn we ooit al eerder geweest. En ondanks de ramadan en het tijdstip, het is inmiddels half twee, kan er gewoon gegeten worden. En wij zijn niet de enigen; uiteindelijk zijn alle tafels bezet door Franse leeftijdsgenoten. Waarschijnlijk ook allemaal camperaars.                                 Na het eten gaan we op weg naar de camping in het gehucht Sidi Wassay. Bijna elke Marokko reis gaan we daar een paar dagen heen. Het is er ongelooflijk rustig en we vinden een prachtige plek pal aan zee. We komen ook hier bekenden tegen zoals Monica en Andre en natuurlijk Otto en Marian uit Ommen: zij overwinteren hier als het ware.                                                                                                                                       Ook op deze camping zijn de sporen van de storm duidelijk zichtbaar. Bovendien is in deze regio de stroom uitgevallen en internet en de telefoon doen het even niet. Dus moet het dak van de camper schoongemaakt worden en dan met name de zonnepanelen. Gelukkig zit er een waterkraan in de buurt, maar het blijft knoeien met emmertjes water het dak op.                                                     We gaan vanavond op tijd naar bed. Het slapen zal geen probleem zijn met het geluid van de branding op de achtergrond. Als het maar niet meer gaat waaien.

Coordinaten: N30.05625, W9.6869.

Onze camper vanochtend.

Volop groente en fruit op de souk in Tiznit.

Zaterdag 28 februari

Een bewolkte en frisse dag met zo af en toe wat vlagen mist. We hebben de zon eigenlijk niet gezien. Bovendien een dag met weinig bijzonderheden of spannende dingen. Zoals al vele jaren komen we hier Christa en Roger uit Belgie weer tegen. Nu met een camper en niet meer met de caravan. Zij staan natuurlijk ook op deze camping.                                                                                  We maken een wandeling door het dorp. En daar is, zoals altijd in deze tijd van het jaar, alles gesloten. Op drie supermarktjes na dan. Volgens de verhalen moet het hier in de zomerperiode enorm druk zijn. Het dorp bestaat voor meer dan de helft uit appartementengebouwen. En helaas verschijnen er ook steeds meer vakantiehuisjes op deze camping. Vooral in deze periode wordt er overal tegelijk iets gedaan. Allemaal zaken die kennelijk klaar moeten zijn voor dat hoogseizoen hier begint. Maar zoals vaker in Marokko, als dan eindelijk iets afgemaakt is, blijft het onderhoud achterwege.                                                                             Aan het einde van de middag is het weer tijd om de dag waardig af te sluiten. Dat doen we deze keer op het terras van Marian en Otto. Met alle vier in de hoop dat we morgen weer in de zon kunnen zitten. 

Onze plek op Camping Sidi Wassay.

Zondag 1 maart

We beginnen de dag met een pittige wandeling. Aan de linkerkant van de camping begint de rotskust, rechts begint een vlak zandstrand van een kilometer of vijf/zes lang. Vandaag kiezen we voor de kant van de rotsen. Nog maar een paar jaar geleden kwam je hier allerlei bouwwerken tegen, in of tegen de rotswand aangeplakt. Veelal onderkomens van vissers. Maar die bouwwerken zijn in 2023 door de overheid “ontmanteld”. Of beter gezegd in elkaar geramd. De restanten liggen er nog altijd; niet de meest vrolijke aanblik. Een nogal verlaten gebied, je komt er bijna niets of niemand tegen. Op een eenzame aalscholver na die op een rotspunt z’n veren aan het fatsoeneren was. Hij bleef keurig zitten voor de foto.                                                                  In de middag komen we bij in de zon. Die was er vandaag weer en uit de wind was het heelijk buiten. De dagafsluiting vandaag vond plaats op ons terras, weer met Otto en Marian. Zo tot een uur of zes is dat goed te doen. Daarna verliest de zon z’n kracht en wordt het uitgesproken fris.

Maandag 2 maart

Het is nog steeds geen “Sidi Wassay weer”. In onze herinnering hebben we hier de afgelopen jaren altijd heel veel zon gehad. Maar dit jaar is dat dus veel minder, zoals bijna overal in Marokko. Ook vandaag is het in de ochtend weer bewolkt. Maar voor opnieuw een flinke wandeling is dat geen probleem. Gisteren over de rotsen, vandaag dus over het strand. Het is nog eb en dat maakt het lopen aangenaam. We komen wat vissers tegen en twee Marokkaanse dames met een enorme hoeveelheid sprokkelhout op de rug. Helaas willen de dames niet op de foto. Ook zien we een tiental motorcrossers voorbij stuiven. Geen idee waar vandaan of waar naar toe. Ze waren in een flits voorbij. Maar wat we vooral tegenkomen is afval en dan met name plastic. Het aantal lege waterflessen is niet te tellen evenals de stukken nylon draad. Bijna allemaal troep die uit de zee is aangespoeld en niet van badgasten op het strand.                                                                                                                                             Terug bij de camper, na bijna acht kilometer wandelen, breekt de zon door en kunnen we buiten eten. Wel achter de camper uit de wind.                                                                                                                                                                                                                         In de loop van de middag beginnen de voorbereidingen voor het vertrek morgen. Alvast afrekenen bij de receptie en het één en ander inpakken. En we nemen afscheid van Roger en Christa. Altijd in Marokko komen we elkaar hier tegen. En afscheid van Marian en Otto; deze keer weer op het terras achter hun camper. We hebben alle vier geen idee of we elkaar weer zien hier in Marokko. Maar er zijn alvast wat voorzichtige afspraken gemaakt voor mogelijk een reünie in Ommen. 

Dit plantje heet orobanche densiflora; het plantje zelf is mooier dan de naam.

Het meest karakteristieke gebouw van Sidi Wassay.

Hoe passend: onze laatste zonsondergang in Sidi Wassay.