Wat het reizen betreft hebben we een rustige zomer achter de rug. We hadden er simpelweg geen tijd voor: druk met allerlei klussen in en rondom het huis. En niet te vergeten, we hebben weer veertien dagen Cobus, de Berner Sennenhond, van onze dochter, op visite gehad. Behalve het uitlaten ook dagelijks een echte wandeling. Uiteraard qua afstand en tempo aangepast aan onze leeftijden en die van Cobus. Erg leuk een leenhond voor een niet al te lange periode.                                                                      Tussen dat alles door zijn we met de camper bij drie garages geweest. Vooral vanwege het moeizame starten, waarbij het elke keer de vraag was "doet hij het wel of doet hij het niet”. Gelukkig is dat tot nu toe nog altijd goed gegaan, maar het voelde niet goed. De eerste garage in Oosterbeek kwam niet verder dan twee nieuwe startaccu’s. En een verwijzing naar een collega-garage in Ede, Ron Smits, onder andere bekend van camperkeuringen voor de NKC. Daar is een nieuwe startmotor en egr-klep gemonteerd. Als je nu met de contactsleutel naar de camper wijst, start hij al bijna. Bij de derde garage, Beekman in Vaassen, is de camper voorzien van een grote beurt en verse APK. Vroeger luidde een bekend spreekwoord: wie zijn geld wil zien verstuiven, koopt daarvoor tabak en duiven. Wat ons betreft kan daar het woord camper aan toegevoegd worden.                                 Vandaag, aan het einde van de middag zijn we nog naar een informatie bijenkomst geweest over een nieuwbouwproject bij ons in de buurt. Met onder andere “levensloop bestendige woningen”. Een begrip dat we in dit geval niet helemaal goed ingeschat hadden. Volgens een verkoper was het bedoeld voor jonge gezinnen die bij elke nieuwe levensfase de woning aan kunnen passen en nooit meer hoeven te verhuizen. Na vijf minuten stonden we weer buiten.                                                                                  Morgen gaan we dus weer op reis. Nog geen idee waar we terecht komen; het zal vooral afhangen van het weer onderweg. We gaan eerst naar de Eifel naar Pronsfeld. De camperplaats daar, bij een voormalig station, ligt aan een “via verde” waar we willen fietsen.

Onze vriend Cobus.

Donderdag 3 september

Om half tien vertrekken we richting Maastricht. De vorige keer dat we deze kant opgingen, zijn we door Duitsland gereden. Met toen erg veel oponthoud vanwege allerlei wegwerkzaamheden. Nu dus de route via Maastricht, Luik en Sankt Vith. Het enige oponthoud nu was uiteraard bij de grenspost aan de Duitse kant.                                                                                                                   Na ruim driehonderd kilometer komen we aan in Pronsfeld, op de camperplaats “Am alten Bahnhof”. Die ligt dus op het terrein van een voormalig treinstation. Een mooi terrein met nog tal van overblijfdelen uit de goede oude tijd. En een uitvalsbasis voor fietsers die gebruik kunnen maken van de oude spoorbaan die nu een Duitse “Via Verde" is geworden. Dat hebben wij voor morgen op het programma staan. Vandaag houden wij het bij een wandeling door het dorp. Helaas valt daar weinig te beleven; we zijn er enkel een bakkerszaak tegengekomen.

Coordinaten: N50.1634, E6.33679. 

De ingang van de camperplaats.

Dinsdag 4 september

De dag van de eerste fietstocht deze reis. We willen naar de plaats Neuerburg. Daar hebben we vijfenveertig jaar geleden al eens bij vrienden gelogeerd. We vertrekken om half elf van de camperplaats in Pronsfeld. Het fietspad is prachtig, breed en met goed asfalt. De eerste tien kilometer gaan ligt omhoog, de laatset tien enigszins omlaag. Op de heenweg hebben we de wind tegen en we verheugen ons alvast op de terugweg met de wind in de rug.                                                                                                                       De route gaat vrijwel geheel door de natuur: we komen enkel het stadje Arzfeld tegen (door onze vriend vroeger steevast Arschfeld genoemd). Na achttien kilometer komen we aan in Neuerburg. Met wat moeite herkennen we nog het een en ander. We beklimmen de Beilsturm, eten wat op het erg stille marktplein en fietsen een keer door de straat waar onze vrienden vroeger woonden.                                                                                                                                                                                                                      De enige opwinding in Neuerburg komt van een grote groep bergbeklimmers. Midden in het centrum kun je een steile wand beklimmen. Helmen en klimgordels kun je bij de VVV op het marktplein huren. Helaas hadden ze onze maten niet meer.               En kennelijk zijn we iets te lang in Neuerburg blijven hangen, want als we terug fietsen is de wind gedraaid en hebben we die weer tegen.                                                                                                                                                                                                                   Na zesenvijftig kilometers zijn we om half vier terug bij de camper. We hebben genoeg beweging gehad voor vandaag.                                                                     

Een tunnel van de Via Verde.

Neuerburg vanaf de Beilsturm.

Een deel van de klimwand.

Zaterdag 5 september

Na veel regen de afgelopen nacht begint de dag erg fris. Maar niet voor lang, want al snel komt de zon er door en wordt het een fraaie dag. We gaan op weg naar de Elzas. Via een erg lange vierbaansweg rijden we probleemloos de Eifel en dus ook Duitsland uit. Op de eerste camperplaats kunnen we niet terecht: alles staat vol met kermiswagens. Camperplaats nummer twee is een parkeerplaats bij een oorlogsmuseum: “Ligne Marginot” in het dorp Hatten. We lunchen er en bezoeken het museum. Met een enorme collectie oorlogsatributen uit zowel de Eerste- als de Tweede Wereldoorlog. Met zelf een nog compleet ingerichte, enorme bunker.                                                                                                                                                                                                           Na het bezoek besluiten we verder te rijden naar een echte camperplaats. Maar die, de derde inmiddels, was afgesloten vanwege een evenement. En de vierde bleek gesloten vanwege werkzaamheden.                                                                                       Om half zes belanden we in het dorp Val de Moder op de camperplaats daar. Zeven campers op een rijtje en erg dicht op elkaar. We zijn helemaal gaar en doen het er maar mee voor een nachtje. Het is voor het eerst na jaren camperen dat we in de Elzas zitten: en dat valt tot nu toe nog niet mee.

Coordinaten: N48.84750, E7.61259.

Zondag 6 september

Ergens tussen negen en half tien gaan we weer rijden. We zijn de eerste camper die vertrekt uit Val de Moder. We gaan naar de grote stad Colmar, een afstand van honderdzestien kilometer. Maar qua tijd valt dat toch weer tegen want ook in Colmar wordt op diverse plekken aan de weg gewerkt. Het lijkt Apeldoorn wel. En natuurlijk ook aan de wegen rond de twee camperplaatsen, waarbij borden met omleidingsroutes ontbreken. En op het moment dat we de moed opgegeven hebben, staan we pardoes voor de ingang van een camperplaats: Onlypark Colmar. Met rond het middaguur nog plaats genoeg, maar aan het eind van de middag zijn alle negenenzestig plaatsen bezet. Een aardige camperplaats met ruime plaatsen en erg geschikt om Colmar te bezoeken. Wel behoorlijk aan de prijs en alle voorzieningen kosten geld.                                                                                                      In de middag gaan we naar Colmar, naar het oude centrum, zo’n twintig minuten lopen. Al snel komen we een toeristentreintje tegen. Onder het motto “zo zie je alles” gaan we mee. Een rondrit van bijna een uur inclusief een audiopresentatie via een koptelefoon. We hebben alle informatie niet onthouden, maar wel dat deze streek, de Elzas, nog steeds Frans als ook Duits georiënteerd is. Veel historische panden hebben zowel Duitse als Franse bestemmingen gehad. Nu is heel veel gericht op de toeristenindustrie. Het is vandaag erg druk in het oude centrum: rijen voor de musea, de terrassen zitten vol als ook de toeristentreintjes.                                                                                                                                                                                                         Eigenlijk zijn wij helemaal niet van de oude steden en culturele uitstapjes. Maar Colmar vinden we een prachtige stad: morgen gaan we nog een keer.

Coordinaten: N42.08047, E7.37590.

Maandag 7 september

Dag twee in Colmar: we gaan weer naar het centrum en deze keer op de fiets. Bij het “Hotel de Ville” (het gemeentehuis) parkeren we ze voor de deur in de hoop ze makkelijk terug te kunnen vinden als we uitgewandeld zijn. Dan naar het VVV kantoor voor een plattegrond. Een groot kantoor, razend druk, ook op de maandagmorgen, en honderden folders en brochures.           Daarna gaan we wandelen. Door het centrum loopt een route die aangegeven wordt met koperen pijlen op de grond. Een route langs alle denkbare bezienswaardigheden. Wij dachten een afstand van zes kilometer, maar bij terugkomst hebben we er tien opzitten. Een overigens goed aangegeven route, met als nadeel dat je goed naar beneden moet kijken en minder oog hebt voor als het moois boven je.                                                                                                                                                                                               Na ruim drie uur wandelen zijn we min of meer terug bij het beginpunt en gaan we eten. We kunnen kiezen uit twee beroemde streekgerechten hier: sauerkraut en flamkuchen. Wij gaan voor de laatste: een makkelijke, voedzame maaltijd. De volgende keer toch maar zuurkool met worst.                                                                                                                                                                                Om half drie zijn we terug bij de camper: behoorlijk uitgeteld en de stoelen gaan in de ruststand. En we zien de camperplaats weer helemaal vollopen. Zo ook het terrein naast ons, dat van de jachthaven. Ook daar zijn alle, dure, camperplaatsen bezet.  

Dinsdag 8 september

We verlaten Colmar en reizen verder naar het zuiden. Vandaag een ritje van maar achtennegentig kilometer. Daar doen we lang over vanwege wat boodschappen onderweg, maar vooral vanwege de laatste veertig kilometer. Veel kleine dorpen met dertig kilometerzones en een soort bergrit over smalle wegen met erg veel bochten.                                                                                            We verlaten de Elzas en rijden de Vogezen in om terecht te komen in het dorp Fresse-sur-Moselle. We belanden er op Camping de la Broche, een eenvoudige, maar nette camping. Een beetje in “the middle of nowhere”, maar met nog opvallend veel Nederlandse campinggasten. Leeftijdsgenoten die nog aan het nazomeren zijn.                                                                                         Het was vandaag weer een erg warme dag, maar in de schaduw van “onze” twee bomen is het goed uit te houden. Het is inmiddels negen uur in de avond en we hebben net een stevige onweersbui gehad. Volgens de voorspellingen wordt het weer de komende dagen een stuk minder: we gaan het zien.

Coordinaten: N47.75538, E6.65284. 

Onze plek op Camping de la Broche.

De vis- en zwemvijver van de camping.

Woensdag 9 september

Na de regen van gisteravond is er ook vannacht nog het nodige gevallen. Gelukkig bleef het vandaag verder droog, maar het was uitgesproken fris. Echt wandelweer eigenlijk, en dat doen we dus twee keer. De eerste keer in de ochtend in en rond het dorp. Erg oud allemaal en ook hier veel leegstand. Een foeilelijke kerk en een gerestaureerde voormalige, openbare wasplaats: dat waren wel de hoogtepunten. Bovendien is het erg stil: we komen zelfs geen wielrenners tegen, terwijl dit toch een beroemde streek is voor wielerwedstrijden met de Col La Planche Des Belles Filles vlak in de buurt. Dit jaar was dat nog een finishplaats in de Tour de France, waarbij ze ook door dit dorp Fresse gekomen zijn. Maar er is niets te vinden wat aan deze happening herinnert.             Na de middag volgt wandeling twee. Deze keer een weg achter de camping langs. Al vrij snel moeten we omhoog tussen struiken en hoge bomen langs de weg. We houden het vol tot we bij een uitkijkpunt komen. Ook al weinig spectaculair en we besluiten om terug te gaan. Voor vandaag hebben we weer genoeg beweging gehad.                                                                                Het is onze laatste dag in Fresse-sur-Moselle. Met als conclusie dat dit een leuke camping is, van alle gemakken voorzien. Maar echt een camping voor rustzoekers. Net niet spannend genoeg voor ons. 

De kerk van Fresse-sur-Moselle.

Een voormalige gerestaureerde openbare wasplaats.

Donderdag 10 september

We nemen afscheid van de buren in Fresse en trekken verder zuidwaarts. En opnieuw veel geslinger over smalle bergweggetjes. Tot we in de buurt van de grote plaats Besancon komen. Wel druk daar, maar veel vierbaanswegen.                                                      Na honderdvierendertig kilometer stoppen we in de plaats Arc-et-Senans. Pal achter het gemeentehuis zit een camperplaats. Eén van de weinige in deze streek. In andere delen van Frankrijk heb je in bijna elk dorp een camperplaats, maar niet in deze regio. Met als gevolg dat de weinige plekken die er zijn, tegen de avond helemaal volgelopen zijn.                                                       Arc-et-Senans staat bekend om een enorm complex waar vroeger zout gewonnen werd uit pekelwater wat twintig kilometer verder uit de grond gehaald werd. Die tijden zijn al lang voorbij en het complex is fraai gerestaureerd en nu dus een zoutmuseum met tevens een permanente tentoonstelling met maquettes van talrijke gebouwen elders in Frankrijk van de architect van ook dit complex: Claude-Nicolas Ledoux. Kennelijk een beroemd man in Frankrijk.                                                                                                  Behalve de fraaie gebouwen ligt er ook een enorme tuin om het cirkelvormige complex. Helaas niet meer op zijn mooist in deze tijd van het jaar en na de droge zomer. Als je het hele complex wilt bekijken ben je zo een hele middag onder de pannen. Wij halen dat niet, want we moeten ook nog even naar de supermarkt. Maar evengoed weer een welbestede dag.

Coordinaten: N47.03257, E5.78076.

De ingang van Saline Royale in Arc-et-Senans.

Wobbie tussen de zoutpotten.

Een deel van het complex.

Vrijdag 11 september

Vandaag rijden we weer verder door de Jura. We gaan op weg naar de “Cascades Du Hérisson”, beroemde watervallen ten oosten van de grote plaats Lons-Le-Saunier. Ook daar in de buurt zitten geen camperplaatsen: op twee mix-parkings zou je in de buurt van die watervallen mogen overnachten. Het zoeken naar die parkeerplaatsen wordt een ware puzzeltocht. En nog vervelender, beide parkeerplaatsen liggen veel te ver van de watervallen af en nodigen beslist niet uit om daar de nacht door te brengen. Zowel boven op de berg, waar de watervallen beginnen, als helemaal beneden, heb je betaalde parkeerplaatsen; vijftien euro voor vier uur en verboden te overnachten. Voor dat geld kun je beter op een camping gaan staan. Onderaan de berg, bij het gehucht Menétrux-en-Joux, zit Camping Du Hérisson, vlak bij de start van de route. Een aardige camping, van alle gemakken voorzien, maar met een wat gedateerd sanitairgebouw: maar alles werkt.                                                                                                    Om twee uur gaan we op pad en gelijk stijl omhoog, veelal over trappen uit de rotsen gehouwen of van ijzeren smeedwerk. Over een afstand van vier kilometer kom je zo’n zeven watervallen tegen: grote, kleine, van alles wat. Overigens hoorden we van anderen dat er nu maar heel weinig water naar beneden komt vanwege de droge zomer.                                                                           Wij klimmen vier van de vijf kilometer omhoog, waarna we teruggaan. Naar beneden ging wat makkelijker dan naar boven.            Om half vijf zijn we terug bij de camper. Als beloning voor alle inspanningen gaan we eten bij de snackbar van de camping. Waarschijnlijk niet heel gezond, maar wel lekker. 

Coordinaten: N46.61454, E5.84768.

Zaterdag 12 september

Camping Du Hérisson ligt op zo’n vijfhonderd meter hoogte en in een vallei. Het was er koud de afgelopen nacht: bovendien duurt het lang voordat de zon boven de bergwanden uitkomt.                                                                                                                          We besluiten om verder te reizen richting de zee. Op de TomTom toetsen we de kustplaats Saintes-Maries-de-la-Mer in en zien wel hoe ver we vandaag komen. De route loopt bijna loodrecht naar beneden.                                                                                             Voorbij Lyon gaan we op zoek naar een camperplaats. En dat valt ook vandaag weer niet mee: misschien zijn we te kritisch, misschien wel verwend in andere streken van Frankrijk. De eerste plek in een dorp waarvan we de naam al weer vergeten zijn, was een soort mix-parking met veel te kleine camperplekken. Dus maar weer dertig kilometer verder naar het stadje Claveyson. We staan er op een soort marktplein met nog twee andere campers en een zee van ruimte om ons heen. Geen onaardige plek voor één nacht.                                                                                                                                                                                                           Moe van het rijden hebben we geen zin om te koken. Via een telefoon gaan we naar een pizzeria: het wordt een wandeling van twintig minuten en we komen terecht in een soort restaurant. Helaas zijn de pizza’s op: er komen twee schoolborden te voorschijn waar andere maaltijden op staan. Om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk bestellen we twee borden met warm eten: het prakken doen we zelf wel. Wat we nou precies gegeten hebben weten we niet, maar het was lekker.                                     Terug op het marktplein staat er ergens een deur open. Blijkt dat een feestzaal te zijn met gedekte tafels en een podium met een muziekinstallatie. En jawel, om kwart voor negen stroomt het hele marktplein vol met auto’s met allemaal mensen in het zondagse pak: wij vermoeden iets van een bruiloft of zo. Jammer dat wij geen passende kleding bij ons hebben.

Coordinaten: N45.17918, E4.93026. 

De camper op het marktplein met op de achtergond de kerk van Claveyson.

In plaats van pizza’s hebben we dit gegeten vanavond.

Zondag 13 september

We hebben slecht geslapen vannacht. Tot een uur of twaalf was het nog erg rustig, maar daarna barste het feest los op de bruiloft. Vooral House-muziek: het dreunde het marktplein over. Pas om vier uur was het feest kennelijk afgelopen.                   Om half tien gaan we weer rijden. We hebben tweehonderdzeventig kilometer voor de boeg met wel honderdvijfendertig rotondes: een vermoeiende rit dus. Rond half drie zijn we op het strand vlakbij de plek waar de Rhône de Middellandse Zee instroomt. Het heet hier Plage Napoleon bij Port Saint Louis. Voor het strand ligt een enorm harde zandplaat waar je met voertuigen overheen kunt rijden. Het is er erg druk en langs het strand staan heel veel campers en auto’s geparkeerd.                     Om zes uur komt er een fraaie plek aan het strand vrij, die we snel inpikken: we hebben nu zeezicht. We zijn helemaal tevreden, zeker als we vannacht weer goed kunnen slapen.

Coordinaten: N43.35364, E4.87882

Een deel van het strand van Plage Napoleon

Onze definitieve plek.

Maandag 14 september

Alweer een stralende dag op Plage Napoleon. De temperatuur tikt de dertig graden aan, maar een briesje uit zee maakt het heerlijk buiten. Op het strand is het een stuk rustiger dan gisteren. Nog altijd veel campers, maar veel minder auto’s met dagjesmensen.                                                                                                                                                                                                             Wij halen de fietsen te voorschijn en gaan op zoek naar een aardige route. En dat valt wat tegen. Vanaf het strand is het een bijna rechte weg, door een moerasgebied, van dik zes kilometer naar het stadje Port Saint Louis du Rhône. Een mooi fietspad overigens. Op goed geluk fietsen we een eind rond. En wat opvalt zijn tal van grote complexen waar plezierjachten liggen of opgeslagen worden. Er valt weinig te beleven; het seizoen lijkt hier al voorbij. Tussen twee werven ontdekken we ook nog een officiële camperplek. Een fraai, prachtig aangelegd terrein. Maar wat weggestopt tussen al het scheepsgeweld en (te) ver van de bewoonde wereld.                                                                                                                                                                                                       We fietsen terug naar het centrum voor wat boodschappen en met wat moeite vinden we het “Office de Tourisme”. We komen nog net op tijd: de dames staan op het punt om te vertrekken voor de lunchpauze. We krijgen een platte grond mee en een overzichtskaart van deze regio. Helaas zonder duidelijk fietsroutes. Veel moerassen hier die overal doorkruist worden door geulen en beken. In een park aan de Rhône, houden we de lunchpauze. Onder de bomen in de schaduw. Waarna we terug gaan naar de camper: toch weer een tochtje van dertig kilometer.                                                                                                                            De middag brengen we in gepaste rust door. Met als dagafsluiting een wandeling over het strand. En dat is hard werken, want het is geen wandelstrand.

Ze zijn er weer: flamingo’s!

De “Tour Saint Louis”, vroeger een uitkijk- en vuurtoren.

Voor pampasgras in Apeldoorn moet je bij Intratuin zijn: hier in de moerassen. 

Dinsdag 15 september

Het is al weer onze derde dag het Plage Napoleon. Die dag beginnen we met de voorbereidingen voor de avondmaaltijd. Dat doen we buiten aan de tafel. Er moet van alles en nog wat gesneden worden voor een macaronischotel. We vallen niet op tussen alle Franse campers, waar dit soort rituelen heel gebruikelijk zijn. Jammer dat we de schortjes vergeten zijn.                                      Na deze huisvlijt staat er weer een fietstocht op het programma. Een route langs de Rhône die begint in Port Saint Louis. Het fietspad is omgeven door hoge rietkragen en van de rivier zie je weinig. We fietsen door tot “Bac de Bacarin”. Daar kun je met een grote veerpont de Rhône over en verder de Camarque in. Onder andere naar Salin de Giraud en Saintes Maries de la Mer. Bovendien ligt er een enorme sluis waar boten doorheen moeten om van een kanaal in de Rhône te komen. Een aardige stop voor een pauze. Helaas moeten we terug zoals we gekomen zijn. Een rondje fietsen is er in deze buurt niet bij.                                  In de middag zijn we druk met van alles en nog wat. Zo gaat Wobbie de zee in om te zwemmen, Wim gaat met een powerstation aan de slag om van alles op te laden. En tot slot moet alles ingepakt worden: morgen gaan we verder.

De pont over de Rhone bij “Bac de Bacarin”.

De sluis daar vlak bij.

Woensdag 16 september

We verlaten de zandvlakte van Plage Napoleon. Nu, met de huidige hoge temperaturen viel het nog mee, maar als dat zand nat wordt en blijft plakken, zit alles er onder. Maar desondanks een leuke plek.                                                                                                                                                               Vandaag een ritje van bijna tachtig kilometer: naar Saintes Maries de la Mer. We zijn er twaalf jaar geleden ook geweest. Toen stonden we vrij ergens in de buurt van de camping, een prachtplek. Maar die tijden zijn voorbij. De huidige, officiële  camperplaats, is een enorme geasfalteerde vlakte. Water en lozen zit bij de prijs in, maar verder is er niets. En dat voor de prijs van zestien euro: vinden wij veel te veel. Het enige voordeel van deze plek is, dat die zich dicht bij het centrum bevindt.                 En dat is een leuk en gezellig centrum. Veel horeca op alle nivo’s en allerlei kleine winkeltjes. Wobbie vindt feilloos een kledingzaakje terug waar ze twaalf jaar geleden ook geweest is. Er is nu een opheffingsuitverkoop met helaas enkel nog kleine maatjes.                                                                                                                                                                                                                         Onder het motto “weet je nog wel oudje” gaan we in de middag fietsen. In onze herinnering liep er een fraai fietspad langs de zee naar een vuurtoren. Een route van zo’n dertien kilometer.Vandaag dus een tweede poging. En dat viel nogal tegen. Het fietspad is bar slecht geworden en om de vuurtoren staan nu hoge hekken. En tot overmaat van ramp hebben we op de terugweg een harde wind tegen. Het leukst van de fietstocht waren nog een paar hele grote kolonies flamingo’s.                                                                    We komen bij op het terras van een echt Frans cafeetje. Tussen kaartende en keuvelende Fransen van onze leeftijd: er zijn ook nog aardige Fransen.

Coordinaten: N43.45532, E4.42751. 

Wobbie bij lilabulle, net als twaalf jaar geleden.

Heel veel flamingo’s hier in de buurt.

Het keerpunt van de fietstocht van vandaag: Phare de la Gachole.

Donderdag 17 september

Het is weer half tien als we wegrijden uit Saintes Maries: weer verder naar het zuiden. Eén nacht hier was meer dan genoeg: niet vanwege het leuke stadje, maar vanwege de camperplaats. Sfeerloos, ongezellig, veel verkeerslawaai en duur.                                  We hebben op de TomTom aangegeven dat we naar Saint Pierre la Mer willen. Het wordt een wonderlijke route, waarbij we via Montpellier op de A75 terechtkomen. Via een aantal onmogelijke binnenweggetjes komen we uiteindelijk in Saint Pierre uit. De laatste honderd kilometer zijn we geen benzinepomp meer tegen gekomen en daar hadden we wel op gerekend. Maar in Saint Pierre weten we een pomp; maar laat daar nou de diesel op zijn. Dus rijden we door naar Gruissan. Het goede nieuws is dat daar een benzinepomp zit, maar we schrikken van de prijs. Een liter diesel zit tegen de twee euro vijftig aan (bij een winkel van Intermarché). De tank zit niet helemaal vol.                                                                                                                                                           Om twee uur zijn we op de camperplaats van Saint Pierre la Mer. Altijd als we in deze buurt zitten, blijven we hier een paar dagen plakken. De camperplaats is goed bezet, maar we vinden een nog een fijne plek in de hoek waar we het liefste staan. We verwachten het komende weekend nog veel meer campers hier, vooral vanwege het prachtige weer.

Coordinaten: N43.19041, E3.19706.

Onze plek op de camperplaats van Saint Pierre la Mer.

Dit is onze buurman hier.

Vrijdag 18 september

Een drukke dag die begint met een bezoek aan de markt. Dat kan elke dag hier, maar hoe later in de week hoe drukker. Een markt met van alles wat. Groente, fruit, kaas, worst, kleding, souvenirs en doe het zelf spullen. Gelukkig vandaag ook een kar met gebraden kippen; we kunnen de verleiding niet weerstaan. We lopen ook een rondje door het centrum met veel horeca en terrassen. Maar het aantal winkels is erg beperkt. Er zitten wel twee supermarkten van de Spar, maar het assortiment is matig. Vandaar de markt elke dag denken wij.                                                                                                                                                                  Terug bij de camper gaat eerst de gebraden kip eraan want die is dan nog warm. De bijgeleverde gebakken krielaardappeltjes zijn voor later: het was een grote kip.                                                                                                                                                                    Dan moeten de bedden worden verschoond en er moet van alles opgeladen worden. Daarvoor gebruiken we een powerstation; oplaadbaar via een los zonnepaneel.                                                                                                                                                                     En dan, we waren er al bang voor, komt er een Franse camper naast ons staan. Met de deuropening naar die van ons. En een mevrouw met een harde stem die voortdurend aan het bellen is. Kennelijk met mensen ver weg: ze denkt kennelijk dat ze hard moet praten vanwege de grote afstand. Wat zijn er toch vervelende Fransen. Wij draaien demonstratief de camper om. We staan nu met de deur naar de struikenhaag gekeerd. Zo hebben we van niemand last; en niemand van ons.                                                   Dan gaan we weer naar het dorp, op de fiets naar de “Laverie”, een wasserette. Voor elf euro is de was van de afgelopen veertien dagen weer schoon. En droog, maar niet gestreken. Je kunt ook niet alles hebben voor dat geld.                                                             Op de terugweg willen we nog even naar onze “vaste kroeg” Le Ficky. Maar daar zit alles potdicht en de naam Ficky is verdwenen. Dus we gaan maar aandeel borrel bij de camper.   

Zelfs Marokkaanse babouches op de markt in Saint Pierre; maar hier wel wat duurder.

Wobbie bij de gebraden kippen.

Zaterdag 19 september

Het is weer tijd voor een fietstocht. Elke keer als we op deze camperplaats staan, gaan we op de fiets naar Gruissan, zestien kilometer verder. Eerst over de enorm lange boulevard van Narbonne plage en daarna langs de grote camping La Cote des Roses.We hebben er ooit eens gestaan met een tent toen de kinderen nog klein waren.                                                                             In Gruissan is het gezellig druk. Ook daar is een grote markt en de terrassen zitten vol. Met wat moeite vinden we nog een tafeltje op het terras van “onze” bakker; met ook nog heerlijke koffie. Met natuurlijk elk een stuk appelgebak erbij. Zoiets kunnen je volgens ons alleen bij deze bakker krijgen: heerlijk. We slenteren vervolgens de markt over, waar Wobbie bij een kledingkraam nog iets van haar gading vindt. Het is er tenslotte opruiming.                                                                                                                               In het centrum komen we uit bij de kerk: erg rooms, met alle mogelijke pracht en praal. Wij zijn daar niet zo van, maar het is toch elke keer weer indrukwekkend. Naast de kerk kun je via trappen de “Barbarossa toren” beklimmen. Een middeleeuwse ruïne die hoog boven het centrum uittorent. Vinden wij iets te veel van het goede vandaag: dat bewaren we voor een volgende keer(?).                        De middag besteden we in een aangepast tempo: lezen, puzzelen enzovoort. Voor in de avond maken we nog een wandeling. Bij het recreatieterrein is een jeu de boules toernooi aan de gang. En op het strand zijn heel veel vissers zich aan het installeren voor een wedstrijd. Maar de tijd dat wij jeu de boules ballen en hengels bij ons hadden, is al lang voorbij. 

Gruissan met de Barbarossa toren en links de kerk.

In de kerk van Gruissan.

Zondag 20 september

Fietsten we gisteren naar het zuiden, naar Gruissan, vandaag naar het zuiden dus. Naar het gehucht Cabanas de Fleury. Geen fietspad die kant op, maar over een deels erg slechte weg. En langs allerlei “wijnkastelen”: een heuse wijnstreek dus.                     Cabanas de Fleury ligt aan de monding van de rivier de Aude: er loopt één weg naar toe. Veel bootjes, een camperplaats, een camping en wat horeca, en dat is het ook wel. Wij zijn er al vaker geweest en drinken koffie op het terras van “Le Comotier”. Ook vandaag staat er op het pleintje ervoor weer de groente- en fruitkar. Een aandoenlijk geheel, maar we slaan deze keer over. Het meest markante gebouw met een toren lijkt op een kerk. Wij zijn nieuwsgierig en gaan er kijken. Maar het blijkt een villa in de categorie vergane glorie te zijn en niet meer bewoond. Het zal wel te koop staan, maar het is niet onze smaak en al helemaal niet in Cabanas de Fleury.                                                                                                                                                                                          In de middag gaan we naar het strand voor de eerste keer hier. De vissers hebben plaatsgemaakt voor badgasten. Het is zondag, dus druk op het strand. Een strand overigens om te zonnen en te badderen: het is geen wandelstrand. Voor in de avond gaan we nog even wandelen. Een rondje langs het grote marktterrein; je weet nooit of daar iets te doen is wat je niet wilt missen. Maar het is er erg rustig vanavond. Gerustgesteld zoeken we de camper weer op.

Te koop in Cabanas de Fleury: een villa met enig achterstallig onderhoud.

De avond valt over de camperplaats in St. Pierre la Mer.

Maandag 21 september

Gisteren hebben we besloten dat dit onze laatste dag in Saint Pierre la Mer wordt. We hebben nog een wandeling tegoed. Achter de camperplaats ligt een natuurgebied met een fraaie wandelroute. Via een manege en een verlaten gebouw met een druivenpers kom je uit bij een enorme rotspartij met middenin een enorme diepte met onderin water. Met de prachtige naam Gouffre de l'oeil doux. We gaan welgemoed op pad, maar bij de voormalige druivenperserij mogen we niet verder. Het is afgesloten met linten vanwege het gevaar van bosbranden. Via een alternatieve route wandelen we dus terug.                                   In de middag gaan we weer naar het strand. Het is bloedheet en er staat een harde, warme wind. Te hard blijkt op het strand: na een uurtje gezandstraald te zijn gaan we terug naar de camper.                                                                                                                      Niet alleen vanwege de harde wind overigens, maar ook omdat er boven de camperplaats onheilspellende, donkere wolken verschijnen: er staat iets goed in de fik. Gelukkig niet op de camperplaats zelf, maar ergens in het natuurgebied waar we vanochtend nog gewandeld hebben. Het is druk in de lucht met vliegtuigjes en blushelikopters. We gaan vast het één en ander inpakken onder het mom van je weet maar nooit met die harde landwind. Gelukkig is alle commotie na anderhalf uur voorbij, zijn de rookpluimen verdwenen en is het weer stil in de lucht. Zo maak je nog eens wat mee tijdens het camperen.

Eén van de waakpauwen bij de manege.

Een blushelikopter in actie.

Dinsdag 22 september

Zo rond half tien vertrekken we uit Saint Pierre en laten een prachtplek achter. Na de gebruikelijke corvee werkzaamheden  rijden we eerst naar de Lidl in Gruissan voor wat boodschappen. Opvallend veel lege schappen daar en een broodafdeling die al een week gesloten is vanwege een “technisch probleem”. Daarna terug naar Narbonne-Plage en van daaruit de “Montagne de la Clape” over met stevig klimmen en dalen over ruim tien kilometer. Met onderweg tal van uitkijkpunten. Maar nu niet: overal waar je kunt parkeren staan nu hekken en verbodsborden. Dat alles vanwege het brandgevaar. De schrik zit er goed in hier in dit deel van Frankrijk.                                                                                                                                                                                                         Het duurt even voor we Narbonne uit zijn: ook hier weer om de paar honderd meter een rotonde. Eenmaal Narbonne uit wordt het rijden weer leuk. Rustige wegen en een aardig landschap. We stoppen in Leucate-Plage: ook dat is onderhand een vaste stopplaats als we hier in de buurt zijn. Leucate-Plage heeft twee camperplaatsen en een Camping Municipal "Cap Leucate”. Op alle drie plekken hebben we al meerdere keren gestaan. De keuze valt deze keer op de camping: we hebben er stroom om van alles op te laden en, nog belangrijker, ze hebben er goede douches. Geen overbodige luxe met deze temperaturen: ook vandaag was het weer dertig graden.                                                                                                                                                                                     In de middag gaan we nog maar eens naar het strand. Hoewel het echte seizoen voorbij is, de strandwachten zijn er al niet meer, is het er gezellig druk. Met enkel leeftijdsgenoten die, net als wij, aan het nazomeren zijn.

Coordinaten: N42.90305, E3.05173. 

Onze plek op de camping.

Een deel van het strand van Leucate-Plage.

Woensdag 23 september

Vanuit Leucate-Plage lopen er twee fietsroutes over officiële fietspaden. Vandaag doen we de noordelijke route, naar het vakantiedorp La Franqui. Met halverwege het treinstation van Leucate. Wil je vanuit Leucate met de trein mee dan moet je eerst vijf kilometer de stad uit. La Franqui heeft drie campings, een camperplaats en een enorme zandvlakte bij de zee. Een hot-spot om er met surfkarretjes over die vlakte te scheuren. Maar vandaag niet: de karretjes staan er wat verloren bij. Er is al heel veel gesloten in deze buurt; zelfs de bakker verkoopt al geen brood meer. Maar een leuke fietstochtje van zo’n twee en twintig kilometer.                                                                                                                                                                                                                 Na de middag gaan we weer naar het strand en voor in de avond maken we nog een wandeling langs de zee. het is of we nooit weggeweest zijn uit Leucate-Plage.

Het stadion van Leucate.

Surfkarretjes op het strand van la Franqui.

Donderdag 24 september

Gisteren de fietstocht naar het noorden, vandaag dus die naar het zuiden. Met als eindbestemming Port Leucate, zo’n tien kilometer verder. Met onderweg een haventje waar alles wat uit de zee komt aan land gebracht wordt, en in tal van restaurantjes opgegeten kan worden. Verser kan bijna niet: het heet Centre Ostreicole, en het is er altijd druk.                                                            Even verder ligt een nudistendorp: Village Naruristes. We zijn er jaren geleden al eens verdwaald en kwamen terecht bij tennisbanen. Daar waren toen stellen op leeftijd aan het tennissen in Adamskostuum. Sedert die keer zorgen we ervoor dat we er niet meer verdwalen.                                                                                                                                                                                              Dan Port Leucate: eigenlijk een dure havenplaats met veel heel veel luxe jachten. En een vrijwel nieuw centrum, waar alles in het teken staat van boten, souvenirs en horeca. Er is niets authentieks te ontdekken. Gelukkig wel met een geweldige broodjeszaak met heel lekkere dingen. En er zit zelfs een Lidl.                                                                                                                                                   Terug bij de camper gaan we in de middag nog een keer naar het strand: de laatste keer hier in Leucate Plage.

Eén van de visrestaurantjes bij “Centre Ostreicole"

Bij één van de havens van Port Leucate.

Vrijdag 25 september

We gaan een stukje Spanje in, naar de Costa Brava. Na wat dubben kiezen we voor de camperplaats in het stadje Cassa de la Selva. Daar loopt een Via Verde langs van vijfentwintig kilometer naar de kustplaats Sant Feliu de Guixols. Fiets je de andere kant op, kom je na vijftien kilometer in de grote stad Girona.                                                                                                                               Het is een leuke camperplaats in Cassa de la Selva. Met als grootste nadeel dat het zogenaamde campinggedrag niet is toegestaan. Stoelen en tafels naast de camper mag niet, evenals een luifel uitdraaien. Vooral met dit weer, dertig graden, niet handig. Regeltjes die we niet zo goed begrijpen.                                                                                                                                                                                                                         Wij gaan fietsen naar de kust in de hoop dat het daar wat koeler is. Het is een aardige, maar pittige fietstocht over vooral gravelwegen van een niet al te beste kwaliteit. Onderweg kom je er nog een paar voormalige treinstationnetjes tegen; inmiddels fraai gerestaureerd. De route wordt onderweg goed aangegeven, behalve bij het eindpunt. In Sant Feliu wordt het een ware puzzeltocht. We komen bij op een terras en aan het strand.                                                                                                                               En dan de terugtocht, zoals gezegd een ware puzzeltocht om in Sant Feliu de Via Verde terug te vinden. Uiteindelijk hebben we ruim tien kilometer teveel gereden.                                                                                                                                                                                         Om zeven uur zijn we pas terug bij de camper. Te laat om nog te koken, dus gaan we op zoek naar pizza’s. Die vinden we uiteindelijk, maar voor we aan tafel zitten zijn we een uur verder.

N41.88186, E2.87708.

De toren van Llagostera (onderweg langs de Via Verde).